Nathan Parent — St. Annie songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "St. Annie" van Nathan Parent.
Songteksten
The party started late, I was the first to arrive.
Some vinyl spinning fast, blasting off unknown vibes.
Strolling up, right with the feeling.
Beat pounding floor to the ceiling.
I’ve taken all I can from these strangers soaked in sin.
Talking quick, just to get away from them.
My eyes have seen enough to leave.
The neighbors shout out angrily.
Oh, I’m guessing I should stick around. (My patience is wearing thin)
Tell me, is St. Annie still in town? (I hoped that she would drop in)
She left her number on my phone and then she’d gone.
I hope she will remember me.
A woman enters quick, dashing into the fray.
With all the people 'round, she didn’t have room to stay.
Her face is lost, too late to stare
At the slight curves, red lips, and dark black hair.
Slowly I am walking through the crowd.
Tripped up, spun left, and right into her blouse.
Now, now! Does she know?
Oh, no!
Well, here I go!
Caught up in the act of seeming sly. (Our faces both drawn with lead)
She takes me up the stairs,
I’m being shy. (I'm thrown right upon the bed)
Her soft bright eyes are all I see, I say,
«Would you marry me?»
She tells me not to call anymore.
Songtekstvertaling
Het feest begon laat, ik was de eerste die arriveerde.
Een soort vinyl die snel draait en onbekende vibraties afschiet.
Ik wandel naar boven, met het gevoel.
Sloeg de vloer aan het plafond.
Ik heb alles genomen wat ik kan van deze vreemden doordrenkt met zonde.
Snel praten, gewoon om bij ze weg te komen.
Mijn ogen hebben genoeg gezien om te vertrekken.
De buren schreeuwen boos.
Ik denk dat ik moet blijven. Mijn geduld raakt op.)
Is St. Annie nog in de stad? Ik hoopte dat ze langs zou komen.)
Ze liet haar nummer achter op mijn telefoon en toen was ze weg.
Ik hoop dat ze me zal herinneren.
Een vrouw komt snel binnen, in de strijd.
Met alle mensen erbij, had ze geen ruimte om te blijven.
Haar gezicht is verloren, te laat om te staren.
Bij de lichte bochten, rode lippen en donker zwart haar.
Langzaam loop ik door de menigte.
Struikelde, draaide naar links, en recht in haar blouse.
Nu, nu! Weet ze het?
Oh, nee!
Daar ga ik dan.
Ik zat vast in de daad van sluw overkomen. (Onze gezichten getrokken met lood)
Ze neemt me de trap op.,
Ik ben verlegen. (Ik word op het bed gegooid)
Haar zachte heldere ogen zijn alles wat ik zie, zeg ik.,
Wil je met me trouwen?»
Ze zegt dat ik niet meer moet bellen.