Natalia Oreiro — Un Ramito De Violetas songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Un Ramito De Violetas" van Natalia Oreiro.
Songteksten
Era feliz en su matrimonio
Aunque su marido era el mismo demonio
Tenía el hombre un poco de mal genio
Y ella se quejaba de que nunca fue tierno
Desde hace ya más de tres años
Recibe cartas de un extraño
Cartas llenas de poesía
Que le han devuelto la alegría
Quien la escribía versos dime quien era
Quien la mandaba flores por primavera
Quien cada nueve de noviembre
Como siempre sin tarjeta
La mandaba un ramito de violetas
A veces sueña y se imagina
Cómo será aquel que tanto la estima
Sería un hombre más fiel de pelo cano
Sonrisa abierta y ternura en las manos
No sabe quien sufre en silencio
Quien puede ser su amor secreto
Y vive así de día en día
Con la ilusión de ser querida
Quien la escribía versos dime era
Quien la mandaba flores por primavera
Quien cada nueve de noviembre
Como siempre sin tarjeta
La mandaba un ramito de violetas
Y cada tarde al volver su esposo
Cansado del trabajo la mira de reojo
No dice nada porque lo sabe todo
Sabe que es feliz, así de cualquier modo
Porque él es quién le escribe versos
Él, su amante, su amor secreto
Y ella que no sabe nada
Mira a su marido y luego calla
Quien la escribía versos dime quien era
Quien la mandaba flores por primavera
Quien cada nueve de noviembre
Como siempre sin tarjeta
La mandaba un ramito de violetas
Songtekstvertaling
Ze was gelukkig in haar huwelijk.
Hoewel haar man dezelfde demon was.
Had de man een beetje een slecht humeur
En ze klaagde dat hij nooit Teder was.
Al meer dan drie jaar.
Brieven ontvangen van een vreemde
Brieven vol poëzie
Die de vreugde hebben teruggebracht
Wie schreef het verzen vertel me wie het was
Wie stuurde haar bloemen voor de lente
Die elke negen November
Zoals altijd zonder kaart
Een twijgje viooltjes stuurde haar.
Soms droomt en verbeeldt hij zich
Hoe zal hij zo gewaardeerd worden?
Ik zou een trouwere man zijn met straight hair.
Open glimlach en tederheid in de handen
Hij weet niet wie er in stilte lijdt.
Wie kan je geheime liefde zijn
En hij leeft van dag tot dag zo
Met de illusie geliefd te zijn
Wie schreef het verzen zeggen me was
Wie stuurde haar bloemen voor de lente
Die elke negen November
Zoals altijd zonder kaart
Een twijgje viooltjes stuurde haar.
En elke avond als haar man terugkeert.
Moe van het werk het uiterlijk van reojo
Hij zegt niets omdat hij alles weet.
Hij weet dat hij gelukkig is.
Want hij is degene die verzen aan hem neerschrijft.
Hij, zijn geliefde, zijn geheime liefde
En ze weet niets.
Kijk naar haar man en hou dan je mond.
Wie schreef het verzen vertel me wie het was
Wie stuurde haar bloemen voor de lente
Die elke negen November
Zoals altijd zonder kaart
Een twijgje viooltjes stuurde haar.