Nadeah — Song I Just Wrote songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Song I Just Wrote" van Nadeah.
Songteksten
Got me a prescription for perfect living
But I lost it on the breeze
So I ran down to the crossroads winter stinging
And I tried my very best just to breathe
Now I know it’s not the way
That it was meant to be
But right now I don’t think I can see
Would you lend me your eyes for a little while
So I might remember how to smile?
Got me a friend named Peg, she taught me knitting
Gonna knit me a new man
And even though, I don’t know his perfect fitting
Well I’m sure he’ll understand
Now I know it’s not the way
That it was meant to be
But right now I don’t think I can see
Would you lend me your eyes for a little while
So I might remember how to smile?
Does everybody feel like this sometimes?
Where every word they say, sounds like recycled rhymes
Contrived and out of date, it’s nothing new
But it’s all I got, to say to you
I stare at the right side of my double bed
Books and medicines instead of you
And you know, yeah you know
Cannon balls hit hard when you’re not sleeping
And time takes time it’s true
Now I know it’s not the way
That it was meant to be
But right now I don’t think can see
So would you lend me your eyes for a little while
So I might remember how to be
Songtekstvertaling
Ik heb een recept voor een perfect leven.
Maar ik verloor het door de wind
Dus rende ik naar het kruispunt winter stekend
En ik heb mijn uiterste best gedaan om te ademen.
Nu Weet ik dat het niet de manier is
Dat het voorbestemd was
Maar op dit moment denk ik niet dat ik kan zien
Wil je me even je ogen lenen?
Dus ik kan me misschien herinneren hoe ik moet lachen?
Ik heb een vriendin die Peg heet. ze leerde me breien.
Ga een nieuwe man voor me breien
En hoewel, ik weet niet of hij perfect past.
Ik weet zeker dat hij het zal begrijpen.
Nu Weet ik dat het niet de manier is
Dat het voorbestemd was
Maar op dit moment denk ik niet dat ik kan zien
Wil je me even je ogen lenen?
Dus ik kan me misschien herinneren hoe ik moet lachen?
Voelt iedereen zich soms zo?
Waar elk woord dat ze zeggen, klinkt als gerecycled rijmt
Verzonnen en verouderd, het is niets nieuws.
Maar het is alles wat ik te zeggen heb.
Ik staar naar de rechterkant van mijn tweepersoonsbed
Boeken en medicijnen in plaats van jou
En weet je, ja Weet je
Kanonballen raken hard als je niet slaapt
En tijd kost tijd het is waar
Nu Weet ik dat het niet de manier is
Dat het voorbestemd was
Maar op dit moment denk ik niet dat ik kan zien
Zou je me even je ogen willen lenen?
Dus ik weet misschien nog hoe ik moet zijn.