Nach — Lo Imposible songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Lo Imposible" van Nach.
Songteksten
No sé si fui un MC. que se creyó poeta
O si fui un poeta que se creyó MC No sé si fue el amor que dejó mi alma incompleta
Solo sé que en la libreta me encontré cuando me perdí
Que más dan las etiquetas
El desprecio y las agujas
Que sujetan brujas y granujas entre sus manos
Inquietas
Me fabriqué una burbuja y desde entonces se donde ir
Sé sonreír, al son de este devenir que me empuja
A levantarme y dibujar la incoherencia de mis días
Quedó viuda mi inocencia y huérfana mi cobardía
Ahora saludad al audaz, al capaz de lo imposible,
Al ave rapaz que planea libre sobre su paz
Y su maldad a través de algo tan simple, como las palabras
Porque junto a ellas me siento invencible
Junto a ellas enciendo la más precisa máquina del tiempo
Y así puedo oír imágenes ver voces sentir los roces del recuerdo
Verme cuerdo cada noche que despierte
Y así tragarme la vida y escupir a la muerte
Y es evidente,
Que puedo ser ese vidente que predice futuros inciertos
Ese visionario que desaparece y que parece que ha muerto
Pero vuelve por sorpresa
Y armoniza el caos
Y pone sus recados sobre la mesa
Y cuenta sus pecados y se confiesa
Soy la presa inalcanzable que se salva en la selva
Y silba para avisar del peligro
Soy el mago sin chistera,
El cantautor que no canta,
El escritor que jamás escribió un libro
Pero sobre un papel me creo dios de vez en cuando, y big-bang
Creo mi propio universo, estilo verso si lo expando.
Soy el capitán al mando de un bergantini real
Y solo se sube en mi nave espacial aquel que se sabe especial
Aquel que no se domestica
Que no se traga el orgullo si antes no lo mastica
Aquel que no claudica ni se rinde
Aquel que no se complica y vive simple
Aquel que con frases sinceras enamoró a otras personas
Aquel que vive en la luna porque la tierra le decepciona
Aquel que cree que el refrán vence al psicólogo y la frase al puño
Que el proverbio calma ahogos y una rima cura cortes y rasguños
Aquel que piensa que la poesía es como un néctar
Con la proporción perfecta de letra y matemática
Que es la porción más erótica de la gramática
Que es el valium para nuestro ansioso movimiento
El jabón para un espíritu mugriento
Aquel que piensa que la poesía
Es el reencuentro con lo que llevamos dentro
¿acaso hay algo que consiga el mismo efecto?
Solo yo, mi voz, mis afectos, mis defectos y mi intelecto
Con ellos puedo traer manantiales al desierto
Sobrevolar cordilleras, ser quien yo quiera, ser lo que yo quiera
Puedo convertir areniscas en diamantes
Transformar partículas microscópicas en colosos y gigantes
Andar sobre las aguas más errantes
No quiero fans, no busco discípulos ni militantes
Cuando hago poesía, cuando hago poesía busco amantes
No hay nada más emocionante,
No quiero fama, ni homenajes ni brillantes
Cuando hago poesía me encuentro con mi después, con mi antes
No hay nada más importante en estos tiempos trepidantes
Y la hago con pleitesía, con nocturnidad y alevosía
Porque cuando hago poesía consigo lo imposible
Yo tan solo hago lo imposible, por hacer poesía
Songtekstvertaling
Ik weet niet of ik een MC was. wie dacht dat hij een dichter was?
Of als ik een dichter was die zichzelf geloofde MC ik weet niet of het liefde was die mijn ziel incompleet liet
Ik weet alleen dat ik in het notitieboekje mezelf vond toen ik verdwaalde.
Wat geven etiketten nog meer?
Minachting en naalden
Heksen en boeven in hun handen houden
Onrustig
Ik heb een bubbel gemaakt en sindsdien Weet ik waar ik heen moet.
Ik weet hoe ik moet glimlachen, naar het geluid van dit worden dat me duwt
Om op te staan en de incoherentie van mijn dagen te tekenen
Mijn onschuld is weduwe en mijn lafheid is wees.
Groet nu de gedurfde, de capabele van het onmogelijke.,
Op de roofvogel die zijn vrede plant
En hun verdorvenheid door iets simpels als woorden
Want naast hen voel ik me onoverwinnelijk.
Naast hen zet ik de meest accurate tijdmachine aan
En zodat ik beelden kan horen stemmen voelen de wrijving van het geheugen
Elke avond word ik wakker.
En dus slik mijn leven in en spuug dood
En het is duidelijk,
Dat ik die ziener kan zijn die onzekere toekomst voorspelt
Die visionair die verdwijnt en eruit ziet alsof hij dood is.
Maar hij komt onverwacht terug.
En harmoniseert chaos
En hij legt zijn boodschappen op tafel.
En Hij telt zijn zonden en bekent
Ik ben de onbereikbare prooi die gered wordt in de jungle.
En fluitjes om te waarschuwen voor gevaar
Ik ben de tovenaar zonder klap.,
De singer-songwriter die niet zingt,
De schrijver die nooit een boek schreef
Maar op papier geloof Ik God van tijd tot tijd, en big-bang
Ik creëer mijn eigen universum, versstijl als ik het uitzet.
Ik ben de kapitein van een koninklijke bergantini.
En de enige die zichzelf speciaal kent, komt op mijn ruimteschip.
Degene die niet getemd is
Slik je trots niet in als je er niet eerst op kauwt.
Hij die zich niet bekeert of zich overgeeft
Iemand die niet ingewikkeld wordt en eenvoudig leeft
Degene die met oprechte zinnen verliefd werd op andere mensen
Hij die op de maan leeft omdat de aarde hem teleurstelt
Degene die gelooft dat het gezegde overwint de psycholoog en de zin in de vuist
Dat het spreekwoord verstikt en een rijm geneest snijwonden en krassen
Degene die denkt dat poëzie als nectar is
Met de perfecte verhouding van letter en wiskunde
Dat is het meest erotische deel van de grammatica
Dat is de valium voor onze angstige beweging.
Zeep voor een vieze geest
Degene die poëzie denkt
Het is de reünie met wat we binnen hebben.
is er iets dat hetzelfde effect heeft?
Alleen ik, mijn stem, mijn genegenheid, mijn gebreken en mijn intellect
Met hen kan ik bronnen in de woestijn brengen
Vlieg over bergketens, wees wie Ik wil, wees wat ik wil
Ik kan zandstenen in diamanten veranderen.
Transformeer microscopische deeltjes in reuzen en reuzen.
Wandel over de meest dwalende wateren
Ik wil geen fans, ik zoek geen discipelen of militanten.
Als ik poëzie doe, zoek ik geliefden.
Er is niets spannender.,
Ik wil geen roem, geen eer, geen genialiteit.
Als ik poëzie doe, ontmoet ik me daarna, met mij daarvoor.
Er is niets belangrijker in deze snelle tijden.
En ik doe het met pleitesy, met nachtdieren en met alevosia.
Want als ik poëzie doe, krijg ik het onmogelijke.
Ik doe gewoon het onmogelijke, om poëzie te maken.