My Dying Bride — The Blue Lotus songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Blue Lotus" van My Dying Bride.
Songteksten
Under the darkened, ancient oak
Gentle in the night’s breeze
I stop and stare, rest a while
With hands upon my knees
Through jaded leaves, bush and scrub
I spy my journey’s end
Black it looms, silent gloom
The castle called Avend
On I trot, past forest eyes
Past horrors of the night
Through the dark, I see a sign
A gentle glowing light
Upon reaching the castle I ascend the ivy
Towards the golden window
My heart pounds, my breath is rushed
As I fight both brick and branch
The ledge is mine and over I sweep
Silent like the falling snow
Quiet, I slip across the polished floor
Tonight, I will dine with chance
The Blue Lotus, a legend, I thought a myth
Old poems and stories gone
A beauty of unimaginable lust
Both men’s hearts, and Gods, were won
Skin like milk, an angel’s face
They say her smile could kill
Her hair the blackest of all black
Stories I thought though, still
So there she lay sleeping upon the bed
Half covered by fantastic silks
Her breast I see, moves with her dreams
A sight I will always recall
A single candle that showed me the way
Through forest, river and hills
Glows upon that lovely skin
Shadows dancing around the walls
Closer I creep, toward my prize
The Blue Lotus lies before me
Her lips are full, red as blood
Moist as they invite me
Stoop I did to kiss those lips
In that glowing room
When suddenly, she did awake
Her eyes filled with doom
From silks, her hands were round my neck
Escape there was no hope
A brief flash of teeth is all I saw
And gone was my throat
Her blood lust deep, she swallowed me
Red was all I saw
She drank her fill and watched me fall
Gently to the floor
A league away my death is found
By locals who tens this land
Who lay me down in shallow earth
A single lotus placed in my hand
Songtekstvertaling
Onder de donkere, oude eik
Zacht in de nachtbries
Ik stop en staar, rust even uit.
Met handen op mijn knieën
Door bladeren, struiken en struiken
Ik zie het einde van mijn reis.
Het is donker en donker.
Het kasteel genaamd Avend
On I trot, past forest eyes
De verschrikkingen van de nacht
In het donker zie ik een teken.
Een zacht gloeiend licht
Bij het bereiken van het kasteel klim ik omhoog
Naar het gouden venster
Mijn hart bonkt, mijn adem is gehaast.
Als ik zowel tegen brick als branch Vecht
De richel is van mij en ik veeg
Stil als de vallende sneeuw
Stil, ik glijd over de gepolijste vloer
Vanavond zal ik dineren met chance.
The Blue Lotus, a legend, I thought a myth
Oude gedichten en verhalen weg
Een schoonheid van onvoorstelbare lust.
Zowel de harten van de mensen als de goden werden gewonnen.
Huid als melk, een engelengezicht
Ze zeggen dat haar glimlach dodelijk kan zijn.
Haar haar is het zwartste van alle zwarte
Verhalen die ik dacht, toch
Daar lag ze op het bed te slapen.
Half bedekt met fantastische zijde
Haar borst zie ik, beweegt met haar dromen
Een aanblik die ik me altijd zal herinneren
Een enkele kaars die me de weg toonde
Door bos, rivier en heuvels
Gloeit op die mooie huid
Schaduwen dansen rond de muren
Dichterbij sluip ik, naar mijn prijs
De Blauwe Lotus ligt voor me.
Haar lippen zijn vol, rood als bloed
Vochtig als ze me uitnodigen
Doop ik deed om die lippen te kussen
In die gloeiende kamer.
Toen plotseling, werd ze wakker
Haar ogen gevuld met verdoemenis
Van zijde zaten haar handen om mijn nek.
Ontsnappen was er geen hoop
Een korte flits van tanden is alles wat ik zag
En weg was mijn keel
Haar bloedlust diep, ze slikte me
Rood was alles wat ik zag.
Ze dronk haar vulling en zag me vallen.
Zachtjes naar de vloer
A league away my death is found
Door de lokale bevolking die dit land tienen
Die mij in een ondiepe aarde nederlegden.
Een enkele lotus geplaatst in mijn hand