Murubutu — Quando venne lei songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Quando venne lei" van Murubutu.
Songteksten
Mauri aveva un mano fatata, votata al disegno da sempre
La sua camera era un mare di fogli con scogli di matite e tempere
Nessuno come lui rendeva bene i fiori delle orchidee aperte
O le foglie delle ninfee che accolgono il volo delle libellule
Maurizio non aveva una donna
E conosceva bene il modo giusto e i percorsi per fuggire da sé:
Una matita ed un’onda
Di forme e contorni che invadevano il foglio eleggendolo Re
Ma per quanto lui fosse un animo forte e puro anche il suo polso cedette quando
venne lei
E i suoi mondi, i suoi sfondi, i suoi sogni, via ai bordi dei fogli quando
venne lei
In Maurizio era viva e profonda un’orma
Lasciata dalla prova di fuga forse verso gli dei
Quest’orma fonda era somma
Degli anni trascorsi fra i suoi fogli e colori a sognare fra sé:
L’infanzia passata chino sui fogli del tavolino
E la mano sua da bambino prodigio, genio creativo
Tracciava dentro un profilo lì un rigo
Color turchino ed un mondo si ergeva vivo
Tra i fogli di un bimbo schivo
Lui che era nato tra le industrie e le sassaie
Sognava di scappare tra i suoni di un temporale
Suo padre una testa calda, sua madre una schiena stanca
Da grande lei lo sognava elegante in una banca
Quando lui disse a casa: «Io voglio vivere d’arte»
Sua madre tacque e pianse, suo padre lo prese da parte
E poi gli disse: raccogli i tuoi fogli e i ricordi, se parti non torni
Se parti ti scordi i tuoi soldi, i tuoi sogni
Quando arrivò a Bologna tutto gli apparve come il cielo in terra
La conobbe che passava sotto i portici dell’Accademia
Lei aveva la pelle bianca e gli occhi azzurri e diafani
La prima volta che gli baciò le braccia lui si perse negli attimi
Ma in fondo era più di una donna sapeva cullarlo per vedere altri mondi e poi
scordarsi di sé
«Questa tua forza è una bomba» pensava l’artista mentre tutto scorreva e lui
viaggiava da Re
Ma per quanto lui fosse un animo forte e chiuso anche il suo polso cedette
quando venne lei
E i suoi mondi, i suoi sfondi, i suoi sogni via ai bordi dei fogli quando venne
lei
Lei lo cercava come se fosse un vero amore
Fra i mercanti dell’estro, nelle Big Bo di Piazza Maggiore
Poi fu lui a cercarla in continuazione
Fra i mercati all’aperto, i bistrot, dalla «rive gauche» l’odore
Quando disse ai suoi fogli: «Sì, ora è lei la mia partner»
Le sue vecchie carte bianche la sua arte
Messa da parte e poi
Lei era così dolce da non poterne fare senza
Lui ne impugnava l’elsa e ne coglieva tutta l’essenza
Poi la vide aggirarsi fra le persone della stazione
Vide gli amici di poche ore morire per il suo amore
Vide gli zombie senza più cuore sputare dentro al flacone
E con una dose di metadone fare due dosi di metadone
Songtekstvertaling
Mauri had een feeënhand, altijd toegewijd aan tekenen.
Zijn kamer was een zee van lakens met stenen van potloden en tempera
Niemand zoals hij maakte de bloemen van open orchideeën goed.
Of de bladeren van waterlelies die de vlucht van libellen verwelkomen
Maurizio had geen vrouw.
En hij wist goed de juiste weg en de routes om uit zichzelf te ontsnappen.:
Een potlood en een golf
Van vormen en contouren die het laken binnenvielen en hem tot koning kozen
Maar hoewel hij een sterke en zuivere ziel was, gaf zijn hartslag ook plaats toen
ze kwam.
En zijn werelden, zijn achtergronden, zijn dromen, weg aan de randen van de lakens wanneer
ze kwam.
In Mauritius was levend en diep een voetafdruk
Achtergelaten door het bewijs van ontsnapping misschien aan de goden
Deze diepe voetafdruk was Som
Van de jaren tussen de lakens en de kleuren dromen van elkaar:
De kindertijd ging voorbij, leunend op de lakens van de salontafel.
En zijn hand als een wonderkind, creatief genie
Hij tekende in een profiel daar een staf
Turquoise Color and a world stand alive
Tussen de lakens van een onbetrouwbaar kind
Hij die geboren is tussen de industrieën en de stenen
Hij droomde ervan te ontsnappen door de geluiden van een onweersbui.
Zijn vader een hete kop, zijn moeder een vermoeide rug
Toen ze opgroeide droomde ze van elegant in een bank
Toen hij thuis zei: "Ik wil leven volgens de kunst»
Zijn moeder zweeg en huilde, zijn vader nam hem apart
En Hij zeide tot hem: verzamelt uwe lakens, en herinnert u, indien gij niet vertrekt, om u terug te keeren.
Als je weggaat vergeet je je geld, je dromen
Toen hij in Bologna aankwam, verscheen alles voor hem als de hemel op aarde.
Hij wist dat ze onder de speelhallen van de Academie kwam.
Ze had witte huid en blauwe en diafaneuze ogen.
De eerste keer dat hij zijn armen kuste was hij verloren in de momenten.
Maar diep van binnen was ze meer dan een vrouw. ze wist hoe ze hem kon wiegen om andere werelden te zien.
jezelf vergeten
"Deze kracht van jou is een bom" dacht de kunstenaar als alles stroomde en hij
hij reisde als koning.
Maar ook al was hij een sterke en gesloten ziel, zijn pols gaf ook weg
toen ze kwam
En zijn werelden, zijn achtergronden, zijn dromen weg aan de randen van de lakens toen hij kwam
u
Ze zocht hem alsof hij een ware liefde was.
Onder de handelaren van de estro, in de grote Bo van Piazza Maggiore
Toen ging hij haar de hele tijd zoeken.
Tussen de openluchtmarkten, de bistro 's, van de" Rive gauche " de geur
Toen hij tegen zijn papieren zei: "ja, nu is ze mijn partner»
Zijn oude witboeken zijn kunst
Aan de kant en dan
Ze was zo lief dat ze het niet zonder kon.
Hij hield de elsa vast en greep alle essentie ervan.
Toen zag hij haar ronddwalen onder de mensen van het station.
Hij zag vrienden een paar uur sterven voor zijn liefde.
Hij zag de zombies geen hart meer spugen in de fles.
En maak met één dosis methadon twee doses methadon