Murubutu — L'uomo senza volto songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'uomo senza volto" van Murubutu.
Songteksten
Che passa a un uomo che passa col capo abbassato?
Ha un basco basso sul capo, il passo cansato
Per lui il tempo basta che passi, eppure passa e non basta
Non un giorno è passato che il suo volto è di nuovo cambiato
Passato un campo accelera il passo tra i vicoli bui
Lui cerca qualcuno o qualcuno cerca lui
Scendendo una via si specchia dentro un macchina
Questa gli rende intatti i tratti netti della schiatta caucasica
Il nostro si guarda e rammarica
Ha la capa rasa, la barba rada e una piaga alla palpebra
Ha la faccia bianca, una macchia alla guancia glabra
Contrae la faccia stanca che pare non abbia labbra
Lui guarda il cielo poi respira a piene nari
Sente l’odore del vento che spira dagli Urali
Forse non sembra, rimembra, ma
Viali e muri e vari musi è un gioco di chiari e scuri come quelli di Rembrandt
Forse qualcuno lo osserva, il cielo lo osserva, ma
Lui resta in allerta in cerca ma sembra non serva
Passa tra l’erba alta che nessuno falcia
Passa di volto in volto, per cui nessuna traccia di una faccia
La caccia rimbalza di maschera in maschera
Si specchia con ansia in una fontana dall’acqua salmastra
La vista s’appanna, il panico inganna
Il nostro scorge la gamma di tratti della schiatta normanna
E no, non domanda né rimanda niente qua
La canizie incipiente ha ormai invaso le tempia
Ha crini fulvi, occhi furbi e fulgidi
Qua i vasi chiusi preannunciano nuovi disturbi
Sente tra le cuspidi i fulmini che il cielo scarica
Sono figli del vento che attraversa la Manica
«Ora prendimi l’anima ma ridammi presenza!», passa
Di faccia in faccia ma una faccia vera vorrebbe avercela
No, non so chi son
Io non so più chi son
Non so chi son
Io non so più chi son
Tende a tendere il tendine, l’uomo che tende a farcela
Mentre il suo volto attorto si mostra sicuro di farcela
Fra rami secchi si districa, tra la selva più fitta
Fare finta d’averla vinta, non accetta la vita sconfitta
Uno col volto divelto, aperto dalla lama di un bravo
Nessuno si specchia nell’acqua d’un tronco cavo
Centomila sogni insonni di malaria che mendica
Porta l’orma in faccia della schiatta dravidica
Scatta tra graffi e rami in faccia che sembrano schiaffi
Soffia fiati di fuga, fiati di bocca sempre più fitti
Tende il capo color corvo, le gote bronzo sporco
Rotte le gambe cedono il colpo a un corpo morto contro un tronco
A terra sporco di una terra diversa, riversa la testa
Tra le fronde il vento ricorda la foresta dell’est, va ad est
Del suo essere non ricorda l’origine
Si specchia un volto nell’acqua ma qualsiasi volto rispecchia l’immagine
Il corpo sporco e gracile si trascina storto lungo l’argine
Lerce scarpe lacere, calpestan meste cocce e cartacce
Facce basse passano, non sanno che stanno guardando
Uno che non ricorda chi, chi è stato, né dove sta andando
Mani in tasca, per poco non casca nell’acqua dall’aspetto livido
Aspetta, chissà cosa, siede e riposa il fragile fisico
Tremante s’appresta a lustrare luride lenti
Tristi occhiali infranti rifletton sfuggenti i lineamenti di Yankee
Il suo sguardo è assente, occhi smorti e spenti
Affanna col passo pesante classico dei piedi dolenti
Profonde cicatrici ricamano il viso pallido
Alita il tanfo rancido tipico dell’ubriaco fradicio
Sopra la testa gracchiando i corvi si invitano a pranzo
Cibandosi del pesce marcio lungo le rive dell’Hudson
Avrebbe un’altra vita solo potesse immaginarsela
Lassù invece procede allo sbando passando di maschera in maschera
No, non so chi son
Io non so più chi son
Non so chi son
Io non so più chi son
Songtekstvertaling
Wat gebeurt er met een man die passeert met zijn hoofd naar beneden?
Hij heeft een lage Baskische op zijn hoofd, de vermoeide stap
Voor hem is tijd genoeg om te passeren, maar het gaat voorbij en niet genoeg
Er is geen dag voorbij gegaan dat zijn gezicht weer veranderd is.
Voorbij een veld versnelt de stap tussen de donkere steegjes
Hij zoekt iemand of iemand zoekt hem.
Als je door een straat loopt, zie je een spiegel in een auto.
Dit maakt het intact de duidelijke kenmerken van de Kaukasische schata
Onze blikken en spijt
Hij heeft een geschoren hoofd, een geschoren baard en een pijnlijk ooglid.
Hij heeft een wit gezicht, een vlek op zijn glanzende Wang.
Het trekt het vermoeide gezicht dat geen lippen schijnt te hebben.
Hij kijkt naar de hemel en ademt dan volle neusgaten.
Ruik de wind uit de Oeral.
Misschien ziet het er niet uit, Weet je nog, maar
Lanen en muren en verschillende muiltjes is een spel van licht en donker zoals die van Rembrandt
Misschien observeert iemand het, de hemel observeert het, maar
Hij blijft alert, maar lijkt nutteloos.
Ga door het hoge gras dat niemand maait
Passeert van gezicht tot gezicht, dus geen spoor van een gezicht
Jachtmasker in masker
Hij kijkt uit naar een brakke fontein.
Het uitzicht vervaagt, de paniek bedriegt
Onze ziet het bereik van de Norman schiatta
En nee, hij vraagt of stuurt niets terug.
De beginnende canizie is nu de tempels binnengedrongen.
Hij heeft haar, sluw en bliksem.
Hier brengen de gesloten Schepen nieuwe kwalen voort.
Hij voelt tussen de cuspen de bliksem die de hemel uitstraalt
Het zijn kinderen van de wind die het kanaal oversteekt
"Neem nu mijn ziel maar geef me terug aanwezigheid!», passeren
Oog in oog, maar een echt gezicht zou het willen hebben.
Nee, ik weet niet wie ik ben.
Ik weet niet meer wie ik ben.
Ik weet niet wie ik ben.
Ik weet niet meer wie ik ben.
De neiging om de pees te rekken, de man die de neiging heeft om het te maken
Terwijl haar verwrongen gezicht zich laat zien, zorg ervoor dat ze het haalt.
Tussen de droge takken verspreidt het zich, tussen de dikste bossen.
Doen alsof je gewonnen hebt, accepteert het verslagen leven niet.
Een met een gezicht gevouwen, geopend door het zwaard van een goede man
Niemand spiegelt zichzelf in het water van een holle kofferbak.
Honderdduizend slapeloze dromen van malaria bedelend
Draag de voetafdruk in het gezicht van de Dravidische crash.
Knapt tussen krassen en takken in het gezicht die eruit zien als slaan
Ademhalingen van ontsnapping, ademhalingen van de mond steeds dikker
Gordijnen de hoofdkleur Raven, de Gete Vuil brons
Gebroken benen geven een lijk een klap tegen een kofferbak.
Op de vuile grond van een ander land, giet zijn hoofd
Tussen de schijfjes herinnert de wind het bos van het oosten, gaat naar het Oosten
Hij herinnert zich de oorsprong niet.
Je spiegelt een gezicht in het water, maar elk gezicht reflecteert het beeld
Vuil, mager lichaam sleept krom over de dijk
Elektronische schoenen lacere, trampestan meste cocce e papacce
Lage gezichten passeren, ze weten niet dat ze kijken
Iemand die zich niet herinnert wie, wie was, of waar hij heen gaat.
Handen in zijn zak, vallen bijna niet in het water met een gekneusde uitstraling
Wacht, wie weet wat, ga zitten en rust de fragiele lichaamsbouw
Trillen bereidt zich voor op het schijnen van vieze lenzen
Droevige gebroken glazen ripletton ongrijpbare Yankee kenmerken
Zijn blik is afwezig, zijn ogen gedoofd en gedoofd
Klassieke zware voet zeurende voeten.
Diepe littekens borduren bleke gezicht
Adem de ranzige stank in, typisch voor de dronken dronkaard.
Over the head croaking Crows nodigen uit voor de lunch
Rotte vis eten langs de oevers van de Hudson
Hij zou een ander leven hebben om het zich voor te stellen.
Daarboven gaat de dip van masker naar masker.
Nee, ik weet niet wie ik ben.
Ik weet niet meer wie ik ben.
Ik weet niet wie ik ben.
Ik weet niet meer wie ik ben.