Mozart — Was für ein grausames Leben! songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Was für ein grausames Leben!" van Mozart.

Songteksten

Der Wind löscht eine Kerze aus
und dunkler wird die Nacht
Doch in den Kneipen rollt der Würfel
und im Theater wird gelacht
Die wartenden Kutscher gähnen
und vom Turm herab schlägt die Uhr
Die Brunnen spei'n Fontänen
und die Verliebten machen l'amour
Irgendwo wird ein Kind geboren
Irgendwo wird die Zukunft beschworen
Das Herz kriegt Narben, und die Seele Flecken
bas wir am Schluss unter Schmerzen verrecken
Was für ein grausames Leben!
Was für eine seltsame Welt!
Wozu wird uns Hoffnung gegeben
wenn man dann doch
in ein Meer von Dunkelheit fällt?
Gestern warst du ein Wunder
und heute bist du ein Dreck
Erst haben sie dich gefeiert
und jetzt werfen sie dich weg

Wir lachen vor allem, um nicht zu heulen
Wir stossen an Wände und holen uns Beulen
Wir tragen goldene Spangen und Puderzöpfe
und sind doch alle schon Totenköpfe
Was für ein grausames Leben!
Was für eine seltsame Welt!
Es setzt jeder auf das Glück
und jeder wird geprellt
Was für ein sinnloses Fragen
wenn man niemals Antwort erhält!
Du glaubst, irgendwo
muss Liebe sein
Doch zuletzt bist du allein

Und wir lernen, bis wir dumm sind
und wir reden, bis wir stumm sind
und wir fressen, bis wir kotzen!
Was für ein grausames Leben!
Was für eine seltsame Welt!
Es setzt jeder auf das Glück
und jeder wird geprellt
Was für ein sinnloses Fragen
wenn man niemals Antwort erhält!
Du glaubst, irgendwo
muss Liebe sein
Erst willst du vor
Verzweiflung schrein
dann lässt du dich
auf Lügen ein
und zuletzt bist du allein
So verflucht allein!
So verflucht allein!

Songtekstvertaling

De Wind blaast een kaars uit en de nacht wordt donkerder maar in de pubs rolt de kubus en in het Theater wordt gelachen de wachtende koetsiers GAAP en van de toren slaat de klok de fonteinen spei 'n fonteinen en de geliefden maken l' amour ergens een kind wordt geboren ergens de toekomst wordt opgeroepen het hart krijgt littekens, en de ziel vlekken bas we sterven in pijn aan het einde wat een wreed leven!
Wat een vreemde wereld.
Waarom krijgen we hoop als we in een zee van duisternis vallen?
Gisteren was je een wonder en vandaag ben je een puinhoop eerst vierden ze je en nu gooien ze je weg we lachen vooral, om niet te huilen we botsen tegen muren en krijgen hobbels we dragen gouden beugels en poeder vlechten en toch zijn alle schedels wat een wreed leven!
Wat een vreemde wereld.
Het brengt iedereen geluk en iedereen is gekneusd wat een zinloze vraag als je nooit een antwoord krijgt!
Je denkt dat er ergens liefde moet zijn maar eindelijk ben je alleen en we leren tot we dom zijn en we praten tot we stom zijn en we eten tot we overgeven!
Wat een wreed leven!
Wat een vreemde wereld.
Het brengt iedereen geluk en iedereen is gekneusd wat een zinloze vraag als je nooit een antwoord krijgt!
Je denkt dat er eerst ergens liefde moet zijn die je met wanhoop wilt heilig maken dan laat je jezelf in met leugens en uiteindelijk ben je alleen zo alleen!
Zo alleen!