Mount Eerie — Wind‚Äôs Dark Poem songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Wind’s Dark Poem" van Mount Eerie.
Songteksten
whispering a spell on me until I heard
now I see shapes in the low light
the earth quakes in the twilight
I see flames in my calm life
I hear the wind’s dark poem:
(wind speaks:)
you can see from above, the rocks sticking out of the yard behind the house make stone constellations,
half-buried in the dusk, the unformed stories
coming to life while I sleep.
the breath moves branches saying words that I don’t know, a new poem. a song I sang in a dream,
the lights of town faint,
something is exhaling in the sound of traffic, far
away. something’s happening.
wind’s dark poem describes,
calligraphy of branches writes,
stone constellation alive
the house is built on a boulder
soil returns to the wind
bones will blow in pink light
the distant sound is saying my name
the wind is taking pieces.
wind’s dark poem is about the constantly roaring
decay, the destruction of every day,
and every morning’s waking.
but:
even as spring is bringing
blossoms back among leaves
the cold wind blows when night falls
and the bare branches bend
Songtekstvertaling
fluisterde een spreuk over me totdat ik het hoorde.
nu zie ik vormen in het lage licht
de aarde beeft in de schemering
Ik zie vlammen in mijn kalme leven.
Ik hoor het donkere gedicht van de wind:
(wind spreekt:)
je kunt van boven zien, de rotsen die uit de tuin achter het huis steken, maken Stenen constellaties.,
half begraven in de schemering, de niet gevormde verhalen
tot leven komen terwijl ik slaap.
de adem beweegt takken en zegt woorden die ik niet ken, een nieuw gedicht. een lied dat ik zong in een droom,
het licht van de stad valt flauw,
er straalt iets uit in het geluid van verkeer, ver weg.
verderop. er gebeurt iets.
wind ' s donkere gedicht beschrijft,
kalligrafie van branches schrijft,
stone constellation alive
het huis is gebouwd op een rots
aarde keert terug naar de wind
botten zullen blazen in roze licht
het Verre geluid zegt mijn naam.
de wind breekt aan stukken.
wind ' s donkere gedicht gaat over het voortdurend brullen
verval, de vernietiging van elke dag,
en elke ochtend wordt hij wakker.
maar:
zelfs als de lente brengt
bloesems terug tussen bladeren
de koude wind waait als de nacht valt
en de kale takken buigen