Михаил Анчаров — Большая апрельская баллада songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Большая апрельская баллада" van Михаил Анчаров.
Songteksten
Пустыри на рассвете.
Пустыри, пустыри…
Снова ласковый ветер,
Как школьник.
Ты послушай, весна,
Этот медленный ритм.
Уходить — это вовсе
Не больно.
Это только смешно —
Уходить на заре,
Когда пляшет судьба
На асфальте,
И зелень свиданий,
И на каждом дворе
Весна разминает
Пальцы.
И поднимет весна
Марсианскую лапу.
Крик ночных тормозов —
Это крик лебедей.
Это синий апрель
Потихоньку заплакал,
Наблюдая апрельские
Шутки людей.
Наш рассвет был попозже,
Чем звон бубенцов,
И пораньше,
Чем пламя ракеты.
Мы не племя детей
И не племя отцов,
Мы — цветы
Середины столетья.
Мы цвели на растоптанных
Площадях,
Пили ржавую воду
Из кранов.
Что имели, дарили,
Себя не щадя.
Мы не поздно пришли
И не рано.
Мешок за плечами,
Сигаретный дымок
И гитары Особой настройки.
Мы почти не встречали
Целых домов —
Мы руины встречали
И стройки.
Нас ласкала в пути
Ледяная земля,
Но мы,
Забывая про годы,
Проползали на брюхе
По минным полям,
Для весны прорубая
Проходы…
Мы ломали бетон
И кричали стихи,
И скрывали
Боль от ушибов.
Мы прощали со стоном
Чужие грехи,
А себе не прощали
Ошибок!
Дожидались рассвета
У милых дверей
И лепили богов
Из гипса.
Мы саперы столетья!
Слышишь взрыв на заре?
Это кто-то из наших
Ошибся…
Это залпы черемух
И залпы мортир.
Это лупит апрель
По кюветам.
Это зов богородиц,
Это бремя квартир,
Это ветер листает
Газету.
Небо в землю упало.
Большая вода
Отмывает пятна
Несчастья.
На развалинах старых
Цветут города —
Непорочные,
Словно зачатье.
Songtekstvertaling
Lege percelen bij dageraad.
Woestenij, woestenij…
Opnieuw de zachte wind,
Als een schooljongen.
Luister, spring.,
Dat langzame ritme.
Te vertrekken-Dit is
Het doet geen pijn.
Dit is gewoon belachelijk. —
Vertrek bij dageraad.,
Als het lot danst
Op asfalt,
En groene dadels,
En in elke tuin
Veerknoppen
Vinger.
En de lente zal opstijgen.
Een Martiaanse poot.
De Schreeuw van de nachtremmen —
Dit is de schreeuw van zwanen.
Dit is blue April.
Hij begon langzaam te huilen.,
Observeren van de April
Grappen van mensen.
Onze dageraad was later.,
Than the ringing of bells,
En vroeg,
Dan de vlam van een raket.
We zijn geen stam van kinderen.
En geen stam van vaders.,
Wij zijn bloemen
Midden eeuw.
We bloeiden op de vertrapte
Gebied,
Roestig water drinken
Uit de kraan.
Wat ze hadden, gaven,
Spaar jezelf niet.
We zijn niet te laat.
En niet vroeg.
Schoudertas,
Sigarettenrook
En speciale gitaren.
We hebben elkaar bijna nooit ontmoet.
Hele huizen —
De ruïnes die we ontmoetten
En bouw.
We werden onderweg gestreeld.
IJsland,
Maar wij,
Vergeten van de jaren,
Kruipend op hun buik
Door mijnenvelden,
Voor het snijden in het voorjaar
Passage…
We waren beton aan het breken.
En riep gedichten,
En ze Verborgen het.
De pijn van de blauwe plekken.
We namen afscheid met een kreun.
Zonden van andere mensen,
En ze vergaven het zichzelf niet.
Fouten!
Wachtend op de dageraad
Bij de mooie deuren
En zij maakten goden.
Van gips.
Wij zijn de sappers van de eeuw!
Hoor je de explosie bij dageraad?
Het is er een van ons.
Verward…
Dit zijn de salvo ' s van kersenbomen.
En de salvo ' s van mortieren.
Het is April.
Door de greppels.
Dit is de roep van de Maagd,
Dit is de last van de appartementen,
Dit is de wind die draait
Krant.
De hemel viel op de grond.
Groot water
Wasvlekken
Ongeluk.
Op de ruïnes van de oude
Steden bloeien —
Onbevlekt,
Zoals een conceptie.