Miguel Rios — Subsuelo songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Subsuelo" van Miguel Rios.
Songteksten
Neón al anochecer
luces como balas en el túnel podrido del subsuelo
sueños rotos que se pierden
por el sumidero de las torres Babel.
Rabia contenida, desesperación
ojos que se miran con rencor
nadie piensa en nadié más que en él
en la jungla sin cuartel.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
En la ley del subsuelo no hay solidaridad
luchas sin armas cerca del infierno
sus alas son de cera como Ícaro
no podrán volar con este calor.
Almas que se pierden por túneles sin fin
laberintos de mediocridad
sólo piensan en lograr salir
en ver el color del mar.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
Sienten esa herida al caer el día
sienten esa angustia que asusta y que quita el sueño
vías paralelas en la oscuridad
el futuro acaba de pasar.
Rabia contenida, desesperación
ojos que se miran con rencor
sólo piensan en sobrevivir
y volver a ver el sol.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
Dama que vistes de negro satén
aparta tu manto del último tren.
Dama de negro,
del último tren.
Songtekstvertaling
Neon in de schemering
lichten als kogels in de rottunnel van de ondergrondse
gebroken dromen die verloren zijn
bij het zinkgat van de Babel torens.
Ingeperkte woede, wanhoop
ogen die naar elkaar Kijken met wrok
niemand denkt meer aan nadie dan hij.
in de jungle zonder barakken.
Dame die je draagt in zwarte satijn
doe je mantel van de laatste trein.
Dame die je draagt in zwarte satijn
doe je mantel van de laatste trein.
In de wet van de ondergrondse is er geen solidariteit
ongewapende gevechten in de buurt van de hel
zijn vleugels zijn van was als Icarus.
ze kunnen niet vliegen in deze hitte.
Zielen verloren in eindeloze tunnels
labyrint van middelmatigheid
ze denken erover om eruit te stappen.
om de kleur van de zee te zien.
Dame die je draagt in zwarte satijn
doe je mantel van de laatste trein.
Dame die je draagt in zwarte satijn
doe je mantel van de laatste trein.
Ze voelen die wond als de dag valt
ze voelen die angst die angst beangstigt en de slaap wegneemt.
parallelle sporen in het donker
de toekomst is net voorbij.
Ingeperkte woede, wanhoop
ogen die naar elkaar Kijken met wrok
ze denken alleen aan overleven.
en de zon weer te zien.
Dame die je draagt in zwarte satijn
doe je mantel van de laatste trein.
Dame die je draagt in zwarte satijn
doe je mantel van de laatste trein.
Dame in het zwart,
van de laatste trein.