Middleman — One Hundred and Thirteen songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "One Hundred and Thirteen" van Middleman.
Songteksten
Some days she’s an hourglass and I’m unfamiliar with mirrors
Looking in through a window I can’t see myself in.
As seconds tick away it’s her image to which I’m listening,
Desperate to be a grain of sand and pass through her existence.
Other days she’s a guitar I can’t play or even tune, with no strings,
And a resonance that swallows my acoustics.
Occasionally she’s a diabolo pirouetting on its end,
Walking like a tornado hoola-hooping gold-plated halo trends.
She carries the momentary taste of honeysuckle lipstick
On snug-fitting, full flavour, money-shot lips.
Her smile is a lesson in the anthropometrics of kissing
In ways the average man will span a lifetime without missing.
Most days she sheds great white smiles like snakeskin while shopping,
Stopping to pocket free cookies and extra shots in her coffee.
She’s a slow leaking flesh wound you can hold in your hands.
She speaks with a soft, French-caramel timbre
Of boutique-chiffon quality at everyday pricelessness,
Dressed in violent animal passion, with liquid pitch locks
That float like she’s underwater and dye the air almost Hitchcock:
Diluted oils on cartridge paper, leaving 3D maps you can’t switch off.
Her favourite feeling is the way rain plays telepathy
Her favourite sound is unbounded energy
Her favourite smell is momentary sanity
Her favourite shape is being attractive as gravity
Her favourite flavour is swimming pool chlorine
Her favourite number is one hundred and thirteen
Her favourite colour to paint in is transparency
And her favourite words to say no to are ‘will you marry me'.
She will warm you up
And then she’ll fight you off,
And leave you trapped enough
So you won’t hear another word,
You won’t hear another word
That she says.
I want to learn her by rote and still be surprised
When she holds the lump in my throat with that knife in her eyes.
She tells my life story in silence but still talks the talk
And raises money for confident conversation with a sponsored walk.
She donates a regular beat from her small-chamber left atrium
Precariously balanced on the edge of overt altruism.
She says what she wants and I take her at her word,
Manipulate the letters to form anagrams of thoughts I’ve overheard.
They sound like a barbershop quartet through a weeping saxophone
Staining eardrums previously dyed in monotone.
Most days she thinks I’m a monochrome joker card in bass relief,
Staring from my fixed position at her Technicolor masterpiece.
And she gets precious if I tread near her pretty painter feet,
Of course I won’t trample on them, but they need air to breathe.
So on days when I skate towards her she lays down gravel,
And I’ve tried to orbit her gorgeousness but I’m unable to travel.
I’ve memorised her delicate constellations of imperfections
For when I’m a little dejected and need something to reflect on.
And I keep bottles of her reflection in my medicine cabinet,
Between the plasters and the Prozac, for when I need something drastic.
She plucks stars from scarred skies to decorate self-raising cakes
That I have and eat, scrapes a knife full of space,
Spreads soft night over my toasted daydreams.
And I’ll never understand her but I know just what she means.
Her favourite feeling is the way rain plays telepathy
Her favourite sound is unbounded energy
Her favourite smell is momentary sanity
Her favourite shape is being attractive as gravity
Her favourite flavour is swimming pool chlorine
Her favourite number is one hundred and thirteen
Her favourite colour to paint in is transparency
And her favourite words to say no to are ‘will you marry me'.
She will warm you up
And then she’ll fight you off,
And leave you trapped enough
So you won’t hear another word,
You won’t hear another word
That she says.
Songtekstvertaling
Soms is ze een zandloper en ben ik niet bekend met spiegels.
Door een raam kijken waar ik mezelf niet in kan zien.
Als seconden tikken weg is het haar beeld waarnaar ik luister,
Wanhopig om een zandkorrel te zijn en door haar bestaan te gaan.
Andere dagen is ze een gitaar die ik niet kan spelen of zelfs tunen, zonder snaren.,
En een resonantie die mijn akoestiek verzwelgt.
Af en toe is ze een diabolo piroueting aan zijn einde.,
Lopen als een tornado hoola-hooping met gouden halo trends.
Ze heeft de tijdelijke smaak van kamperfoelie lippenstift.
Op snug-fitting, volle smaak, money-shot lippen.
Haar glimlach is een les in de antropometrie van kussen.
Op een manier die de gemiddelde man een leven lang zal duren zonder vermist te zijn.
De meeste dagen werpt ze grote witte glimlachen als slangenhuid tijdens het winkelen,
Ik stop om gratis koekjes te pocket en extra shots in haar koffie.
Ze is een langzaam lekkende vleeswond die je in je handen kunt houden.
Ze spreekt met een zachte, Frans-karamel timbre
Van boetiek-chiffon kwaliteit aan alledag prijsloosheid,
Gekleed in gewelddadige dierlijke passie, met vloeibare pek sloten
Die zweeft alsof ze onder water is en de lucht bijna Hitchcock verft.:
Verdunde olie op cartridge papier, met 3D kaarten die je niet kunt uitschakelen.
Haar favoriete gevoel is de manier waarop regen telepathie speelt.
Haar favoriete geluid is onbegrensde energie.
Haar favoriete geur is tijdelijk gezond verstand.
Haar favoriete vorm is aantrekkelijk zijn als zwaartekracht
Haar favoriete smaak is zwembad chloor
Haar favoriete nummer is honderd en dertien.
Haar favoriete kleur om in te schilderen is transparantie.
En haar favoriete woorden om nee tegen te zeggen zijn 'wil je met me trouwen'.
Ze zal je opwarmen.
En dan vecht ze tegen je.,
En je in de val laten zitten.
Dus je hoort geen woord meer.,
Je zult geen woord meer horen.
Dat zegt ze.
Ik wil haar in m ' n eentje leren en nog steeds verrast zijn.
Als ze de bult in mijn keel vasthoudt met dat mes in haar ogen.
Ze vertelt mijn levensverhaal in stilte, maar praat nog steeds over het gesprek.
En geld inzamelt voor zelfverzekerde gesprekken met een gesponsorde wandeling.
Ze geeft een regelmatige beat uit haar kleine kamer linker atrium.
Voorzichtig in balans op de rand van overt altruïsme.
Ze zegt wat ze wil en ik geloof haar op haar woord.,
Manipuleer de brieven om anagrammen van gedachten te vormen die ik heb gehoord.
Ze klinken als een kapperskwartet door een huilende saxofoon.
Verkleuring van trommelvliezen die eerder in monotone waren geverfd.
Meestal denkt ze dat ik een monochrome joker ben in bass relief.,
Starend vanuit mijn vaste positie naar haar Technicolor meesterwerk.
En ze wordt kostbaar als ik in de buurt kom van haar mooie schildervoeten.,
Natuurlijk zal ik ze niet vertrappen, maar ze hebben lucht nodig om te ademen.
Dus op dagen dat ik naar haar toe schaats, legt ze Grind neer.,
En ik heb geprobeerd om haar gorgeous te draaien, maar ik ben niet in staat om te reizen.
Ik heb haar delicate constellaties van onvolkomenheden onthouden.
Voor als ik een beetje neerslachtig ben en iets nodig heb om over na te denken.
En ik bewaar flessen van haar reflectie in mijn medicijnkastje.,
Tussen de pleisters en de Prozac, voor als ik iets drastisch nodig heb.
Ze plukt sterren uit de littekens van de lucht om zelfopwekkende taarten te versieren.
Dat ik heb en eet, schraapt een mes vol ruimte,
Spreidt zachte nacht over mijn geroosterde dagdromen.
En Ik zal haar nooit begrijpen, maar ik weet precies wat ze bedoelt.
Haar favoriete gevoel is de manier waarop regen telepathie speelt.
Haar favoriete geluid is onbegrensde energie.
Haar favoriete geur is tijdelijk gezond verstand.
Haar favoriete vorm is aantrekkelijk zijn als zwaartekracht
Haar favoriete smaak is zwembad chloor
Haar favoriete nummer is honderd en dertien.
Haar favoriete kleur om in te schilderen is transparantie.
En haar favoriete woorden om nee tegen te zeggen zijn 'wil je met me trouwen'.
Ze zal je opwarmen.
En dan vecht ze tegen je.,
En je in de val laten zitten.
Dus je hoort geen woord meer.,
Je zult geen woord meer horen.
Dat zegt ze.