Michèle Bernard — Chanson sous la pluie songtekst en vertaling

De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Chanson sous la pluie" van Michèle Bernard.

Songteksten

Il pleurait au bord du trottoir
Mains dans les poches, triste regard
Les godasses qui traînent sur le bitume
L' cerveau barbouillé d’un méchant rhume
Pas plus d’amis que de mouchoir
Se laissait aller au désespoir
C’est plus poli de faire ça chez soi
Mais de chez-soi, il n’en avait pas
Ses larmes dans le caniveau
Entraînaient papiers et mégots
Il les regardait d’un air très doux
S’en aller vers la bouche d'égout
Les passants détournaient les yeux
Un homme qui pleure, ça fait curieux
La tête enfoncée dans leur journal
Ils s' disaient «Ce type-là n’est pas normal»
Comme il n' pouvait plus s’arrêter
L' caniveau s' mit à déborder
Un flot de tristesse emplit la rue
Comme une rivière saugrenue
Les dauphins, les lions des fontaines
Soudain émus par tant de peine
Se mirent à couler tant et tant
Que tous les jets d’eau en firent autant
Irrésistible désespoir
Emportant voitures et trottoirs
En un instant, on vit disparaître
Tout un régiment de majorettes
Les femmes et les enfants d’abord
Y a de la tristesse à tribord
Des automobilistes périrent
Pour ne pas abandonner leur navire
Stupéfaits les gens aux fenêtres
Regardaient la rue disparaître
Mais n’osaient pas se jeter à l’eau
Leur fallait une bouée, un maillot
Pourtant, les plus désespérés
Se décidèrent à plonger
C'était joli du haut des balcons
De les voir sauter de leur prison
En sifflant «Chantons sous la pluie»
S’en furent dans la ville engloutie
En suivant l’homme si malheureux
Qui déjà se sentait beaucoup mieux
La la la la la
C'était une chanson d'évasion
Pour nettoyer son horizon
Quand la ville est trop laide et trop grise
Et trop cher le billet pour Venise
Et qu’on pleure au bord du trottoir
Mains dans les poches, triste regard
Les godasses qui traînent sur le bitume
L' cerveau barbouillé d’un méchant rhume

Songtekstvertaling

Hij huilde op de stoep.
Handen in zakken, droevige blik
De godasses die rondhangen op de bitumen
De hersenen besmeurd met een akelige verkoudheid.
Niet meer vrienden dan een zakdoek
Laat de wanhoop los.
Het is beleefder om dit thuis te doen.
Maar van thuis had hij er geen.
Zijn tranen in de goot
Ongetrainde papieren en Konten
Hij keek hen met een zeer zachte lucht aan.
Naar het riool
Voorbijgangers keken weg.
Een man die huilt, het is vreemd
Hoofd vast in hun dagboek
Ze zeiden: "Deze man is niet normaal.»
Omdat hij niet meer kon stoppen
De goot begon over te lopen
Een overstroming van verdriet vult de straat
Als een wilde rivier
Dolfijnen, Leeuwen van fonteinen
Plotseling ontroerd door zoveel pijn
Begon te zinken zo en zo
Laat alle waterstralen hetzelfde doen.
Onweerstaanbare wanhoop
Vervoer van auto ' s en trottoirs
In een oogenblik zagen we het verdwijnen.
Een heel regiment cheerleaders
Vrouwen en kinderen eerst
Er is verdriet aan stuurboord.
Automobilisten zijn omgekomen
Om hun schip niet te verlaten
Verdoofde mensen bij de ramen
Ik zag de straat verdwijnen.
Maar durfde zichzelf niet in het water te gooien.
Ze hadden een boei nodig, een jersey.
Maar de meest wanhopige
Besloten om te duiken
Het was mooi vanaf de top van de balkons.
Om ze uit hun gevangenis te zien springen.
Whistling " let ' s sing in the rain»
Ging de gezonken stad in
De ongelukkige man volgen
Die zich al veel beter voelde.
La la la la la
Het was een ontsnappingslied.
Om zijn horizon te reinigen
Als de stad te lelijk en te grijs is
En het ticket naar Venetië is te duur.
En we huilen op de stoep.
Handen in zakken, droevige blik
De godasses die rondhangen op de bitumen
De hersenen besmeurd met een akelige verkoudheid.