Michel Bühler — Les paisibles songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les paisibles" van Michel Bühler.
Songteksten
Ils travaillent le bois, penchés sur l'établi
Autour d’eux la sciure et les ronds de lumière
D’autres sèment, patients, quelques graines de vie
Quelques songes de fleurs confiés à la terre
Elles, depuis toujours, elles osent espérer
Un monde différent sans horreur et sans guerre
On les dit un peu folles, ils seraient trop sensibles
Mais c’est pas ça, mon frère, qui les fera changer
Les paisibles
On les trouve partout et plus nombreux qu’on croit
Dans la plus humble case du plus petit village
Dans les rues des villes où l’on ne se salue pas
Au fond des banlieues grises où roulent les nuages
Peu importe leur langue, la couleur de leurs mains
Ils sont jeunes ou vieux, ils ont mille visages
Certains lisent, pieux, le Coran ou la Bible
D’autres seuls ici-bas vont leur propre chemin
Les paisibles
Bien sûr, jamais l’idée d'écraser un voisin
De lui faire du tort n’est passée dans leur tête
C’est dire s’ils sourient et regardent de loin
Les ambitieux lancés dans leurs pauvres conquêtes
Ils sont parmi nous depuis les commencements
Anonymes avec de vagues airs de poètes
Qui s’obstinent à poursuivre le rêve inaccessible
D’un tranquille bonheur, et pour tous les vivants
L’un de mes vœux serait, ah si c'était possible !
Qu’ils me disent un jour «Viens, ta place est parmi nous»
Les paisibles
Songtekstvertaling
Ze werken met het hout, leunend op de werkbank.
Om hen heen zaagsel en lichte cirkels
Anderen zaaien, patiënten, sommige zaden van het leven
Sommige dromen van bloemen toevertrouwd aan de aarde
Ze hebben altijd durven hopen
Een andere wereld zonder horror en oorlog
Ze worden een beetje gek genoemd, ze zouden te gevoelig zijn.
Maar het is niet dat, mijn broer, dat ze zal veranderen.
De vredelievende
We vinden ze overal en meer dan we denken.
In het meest nederige Huis van het kleinste dorp
In de straten van steden waar niemand elkaar begroet
Op de bodem van de grijze buitenwijken waar de wolken rollen
Ongeacht hun taal, de kleur van hun handen
Ze zijn jong of oud, ze hebben duizend gezichten
Sommigen lezen, Vroom, de Koran of de Bijbel
Anderen alleen hier gaan hun eigen weg.
De vredelievende
Natuurlijk, nooit het idee om een buurman te verpletteren.
Om haar pijn te doen ging niet in hun hoofd
Dat wil zeggen als ze glimlachen en van ver kijken.
De ambitieuze gelanceerd in hun arme veroveringen
Ze zijn al bij ons sinds het begin.
Anoniem met golven van dichters
Die volharden in het streven naar een onbereikbare droom
Van een rustig geluk, en voor alle levenden
Een van mijn wensen zou zijn, Ah als het mogelijk was !
Laat ze op een dag tegen mij zeggen: "Kom, uw plaats is onder ons»
De vredelievende