Михаил Шуфутинский — Pomolchim (Помолчим) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Pomolchim (Помолчим)" van Михаил Шуфутинский.
Songteksten
Бывает, мы прощаемся навеки, твердо зная, что придем опять.
Бывает, мы уходим, чтобы больше никогда не возвратиться.
Бывает, все бывает, только с возрастом нас с каждым днем трудней понять.
И кто там разберет, что на душе у нас и что нам ночью снится.
Зеркала осколки, будут проводы недолги, посидим на чемоданах, помолчим.
И под старый коврик ключ положим, чтобы снова дверь открыть им.
Небо встретит ливнем долгожданным и счастливым, в лужах первые появятся грачи.
В суете вокзалов начинаем жить сначала, помолчим.
Бывает, не прощаем глупой шутки даже самым преданным друзьям.
И извиняем тех, кто оплевал нас так, что век не утереться.
Но только кто из нас сейчас по совести себя осудит сам?
Хотя порой бывает так, не знаем от стыда, куда бы деться.
Зеркала осколки, будут проводы недолги, посидим на чемоданах, помолчим.
И под старый коврик ключ положим, чтобы снова дверь открыть им.
Небо встретит ливнем долгожданным и счастливым, в лужах первые появятся грачи.
В суете вокзалов начинаем жить сначала, помолчим.
Бывает, не умеем объяснить другим того, чего хотим и ждем.
И говорим про все на свете кроме главного, того что нужно.
И так вот получается, что часто остается без хозяев дом.
И часто остаются дети без отца, а женщины без мужа.
Зеркала осколки, будут проводы недолги, посидим на чемоданах, помолчим.
И под старый коврик ключ положим, чтобы снова дверь открыть им.
Небо встретит ливнем долгожданным и счастливым, в лужах первые появятся грачи.
В суете вокзалов начинаем жить сначала, помолчим.
Songtekstvertaling
Soms nemen we voor altijd afscheid, wetende dat we weer zullen komen.
Soms gaan we weg, nooit meer terug.
Soms gebeurt alles, alleen met de leeftijd zijn we elke dag moeilijker te begrijpen.
En die begrijpt wat er in onze harten is en wat wij ' s nachts dromen.
Spiegels zijn scherven, er komt een kort afscheid, we zullen op koffers zitten, we zullen stil zijn.
En we leggen de sleutel onder het oude tapijt om de deur er weer mee te openen.
De hemel zal tegemoet komen aan een langverwachte en blije stortbui, de eerste rooks zullen verschijnen in de plassen.
In de drukte van de stations, beginnen we weer te leven, laten we stil zijn.
Soms vergeven we een stomme grap niet, zelfs niet de meest loyale vrienden.
En wij verontschuldigen ons bij degenen die op ons spugen, zodat de eeuw niet verloren zal gaan.
Maar wie van ons zal nu in geweten oordelen?
Hoewel het soms gebeurt, weten we niet van schaamte, waar we heen moeten.
Spiegels zijn scherven, er komt een kort afscheid, we zullen op koffers zitten, we zullen stil zijn.
En we leggen de sleutel onder het oude tapijt om de deur er weer mee te openen.
De hemel zal tegemoet komen aan een langverwachte en blije stortbui, de eerste rooks zullen verschijnen in de plassen.
In de drukte van de stations, beginnen we weer te leven, laten we stil zijn.
Soms weten we niet hoe we anderen kunnen uitleggen wat we willen en verwachten.
En we praten over alles in de wereld behalve het belangrijkste, wat nodig is.
En zo blijkt dat het huis vaak zonder eigenaars wordt achtergelaten.
En vaak zijn er kinderen zonder vader, en vrouwen zonder Man.
Spiegels zijn scherven, er komt een kort afscheid, we zullen op koffers zitten, we zullen stil zijn.
En we leggen de sleutel onder het oude tapijt om de deur er weer mee te openen.
De hemel zal tegemoet komen aan een langverwachte en blije stortbui, de eerste rooks zullen verschijnen in de plassen.
In de drukte van de stations, beginnen we weer te leven, laten we stil zijn.