Михаил Круг — Маравихер songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Маравихер" van Михаил Круг.
Songteksten
Был вечер так тих и волны наполнены грустью.
Играл где-то вальс и светила большая луна.
А на берегу, где тихо безлюдно и пусто,
Сидела медам и скучала в беседке одна.
А наш Маравихер, красавец фартового вида,
Как раз в этот час любовался прибрежной волной.
Увидя её ожерелья, кольцо и прикиды
Подумал: «Она этот вечер пробудет со мной».
В беседку зашёл и просил по-французски пардона,
Сгодилось вору, что в Париже шманал косяки.
И сердце её колокольным наполнилось звоном,
Что если б ушёл он — она б умерла от тоски.
Она же плыла и всё нюхала белую розу,
На море глядя через модный голландский лорнет.
И он ей сказал, как поэт, сочиняющий прозу,
Ему бы в театре читать за Шекспира сонет.
«Мы с Вами пойдём до заката, что на горизонте,
От туда плывут серебряные облака.
Жемчужным дождём вдруг прольются на шёлковый зонтик,
Который сжимает нежная с перстнем рука».
И дождик пошёл, но им сухо в беседке под крышей
Вдали пароход загудел, как заваленный мент.
Она говорила, а он её вовсе не слышал.
Он знал, что зовёт на чаёк — это клюнул клиент.
Зовёт и молит: «Проводите до дома, мне плохо,
Кружит голова и ветер холодный не стих».
Ахипа на кон на хамлежку такая пройдоха
о вор её пас, он крутил на Твери не таких.
У входа в отель на цирлах швейцар и прислуга
Никто не видал в Одессе красавцев, как он.
И дамы в фойе зашептали на ушко друг другу:
«Красивый, богатый, он умница — просто шармон».
Зашли в номера и, раскладка на высшую пробу,
Одною рукой он шманал её пухлый скидняк.
Другою рукой он снимал золотишко, ей Богу,
Так пальцы играли, что аж Поганини — слабак.
В окне лунный свет, на кровати медамка приплыла.
В ракитном кусту кузнечик на скрипке играл.
И губы её шептали в бреду: «Милый, милый!»
А милый — уже на малине понты прошибал.
Прошёл где-то год и спалили вора под Ростовом,
На очной её просили вора опознать.
Он думал: «Кранты. По этапу, на нары по новой.
Спалили, волки, снова мне о свободе мечтать».
Сидел писарчук и калякал, паршивец, дознанье.
Она, как вошла, так без чувства прижалась к стене.
Он кинулся к ней, поднял на руки, как в то свиданье.
Легавым сказал: «Расколюсь! Только, что б не при ней».
Она же в ответ обняла его сильную шею
Припала к груди прошептала: «Айме ме шармон.
Мерси, за заботу, поймали, но я сожалею.
Увы, господа, но тот вор — это вовсе не он».
Songtekstvertaling
De avond was zo rustig en de golven waren vervuld van verdriet.
Een wals speelde ergens, en een grote maan scheen.
En op de kust, waar het rustig, verlaten en leeg is.,
Medam zat alleen in het tuinhuisje, verveelde zich.
En onze Maraviher, knappe gelukkige soort,
Net op dit uur bewonderde ik de kustgolf.
Haar kettingen, ring en outfits zien.
Dacht: "ze logeert bij mij vanavond."
Ik ging naar het tuinhuisje en vroeg om gratie in het Frans.,
Een dief zou dat in de eerste plaats kunnen doen. Ik rook joints.
En haar hart was gevuld met klokken,
Dat als hij weg was, ze zou zijn gestorven van verveling.
Ze zwom en snoof aan de witte roos.,
Kijken naar de zee door een modieuze Nederlandse lorgnette.
En hij zei tegen haar, als dichter, schrijft prose,
Hij had een sonnet voor Shakespeare moeten lezen in het theater.
"We zijn bij We zullen gaan tot zonsondergang, die aan de horizon is,
Zilveren wolken drijven daarvandaan.
Een parelregen zal plotseling vallen op de zijden paraplu,
Die geklemd is door een zachte, ringvormige hand."
En de regen begon te vallen, maar ze zijn droog in het prieeltje Onder het dak.
In de verte neuriede de stoomboot als een overstelpende Agent.
Ze praatte en hij hoorde haar helemaal niet.
Hij wist dat hij riep om meeuwen — het was de klant die het aas had genomen.
Roepen en smeken: "Breng me naar huis, Ik voel me slecht,
Mijn hoofd draait en de koude wind is niet gestopt."
Ahipa op het spel op pamlico zo ' n Deugniet
over de dief van haar overlijden, hij draaide op Tver is niet zo.
Bij de ingang van het hotel op tafels portier en bedienden
Niemand in Odessa heeft ooit zo ' n knappe man gezien.
En de dames in de foyer fluisterden in elkaars oren.:
"Knap, rijk, hij is slim-gewoon een charme."
We gingen naar de kamers en, lay-out voor de hoogste test,
Met één hand sloeg hij haar dikke kutje.
Met zijn andere hand nam hij het goud af, bij God.,
Dus vingers speelden dat al Paganini — zwak.
In het raam van het maanlicht op het bed zeilde Madame.
Een sprinkhaan speelde viool in een Bezemstruik.
En haar lippen fluisterden in zijn delirium: "lieve, lieve!"
En schattig-al op stash show-off veilig.
Het is ongeveer een jaar geleden en verbrandde de dief bij Rostov.,
Op full-time werd haar gevraagd om de dief te identificeren.
Hij dacht: "Taps. Op het podium, op de bedden op een nieuwe.
Verbrand, wolven, weer over vrijheid droom."
Sat Pisarchuk en kalakal, het onderzoek.
Ze drukte zichzelf tegen de muur zodra ze binnenkwam.
Hij haastte zich naar haar, tilde haar in zijn armen, zoals hij op die datum had gedaan.
De politie zei: "Ik ga weg! Alleen, dat het er niet onder komt".
Ze gaf het gebaar terug met haar armen om zijn sterke nek.
Ze leunde tegen haar borst en fluisterde: "Aimee Me Charmont.
Mercy, voor de zorg, werd gepakt, maar het spijt me.
Helaas, heren, die dief is hij helemaal niet."