Metal Church — Anthem To The Estranged songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Anthem To The Estranged" van Metal Church.
Songteksten
I ride alone, the wasteland that I cross
Will take another life, we’ll take another loss
I feel a dry wind, dust is in my eyes
The artic cold at night, the earth, it tells me lies
God in heaven, my only friend
Will I live to see my journey’s end?
As the world awakens me so hard, my values have been changed
I make a promise to myself: Never again
A dusty godforsaken path, endless to my dismay
I know these are the badlands, somehow I’ll find my way
No more paradise, no more soothing rain
All the sacrifice, the pain is all the same
Still I’m pushing onward, alone I can’t deny
My presence fills the desert, my spirit never dies
Will these lonely nights ever end?
Will I live to see my journey’s end?
As the world awakens me so hard, my values have been changed
I make a promise to myself: Never again
A dusty godforsaken path, endless to my dismay
I know these are the badlands, somehow I’ll find my way
The vultures that circle, cloud the empty sky,
Patiently waiting, they wait for me to die
Tortured and beaten, blistered by the sun
Forceful and heartless, have the badlands won?
Still I’m pushing onward, alone I can’t deny
My presence fills the desert, my spirit never dies
As the world awakens me so hard, my values have been changed
I make a promise to myself: Never again
A dusty godforsaken path, endless to my dismay
I know these are the badlands, somehow I’ll find my way
Songtekstvertaling
Ik rijd alleen, de woestenij waar ik overheen ga
We nemen nog een leven, we nemen nog een verlies.
Ik voel een droge wind, stof in mijn ogen
De artic koude ' s nachts, de aarde, het vertelt me leugens
God in de hemel, mijn enige vriend
Zal ik leven om het einde van mijn reis te zien?
Terwijl de wereld me zo hard wakker maakt, zijn mijn waarden veranderd.
Ik beloof mezelf: nooit meer.
Een stoffig godverlaten pad, eindeloos tot mijn ontzetting
Ik weet dat dit de badlands zijn.
Geen paradijs meer, geen rustgevende regen meer.
Al het Offer, de pijn is allemaal hetzelfde.
Toch duw ik door, alleen kan ik niet ontkennen
Mijn aanwezigheid vult de woestijn, mijn geest sterft nooit
Zullen deze eenzame nachten ooit eindigen?
Zal ik leven om het einde van mijn reis te zien?
Terwijl de wereld me zo hard wakker maakt, zijn mijn waarden veranderd.
Ik beloof mezelf: nooit meer.
Een stoffig godverlaten pad, eindeloos tot mijn ontzetting
Ik weet dat dit de badlands zijn.
De gieren die cirkelen, Bewolken de lege lucht,
Geduldig wachten, ze wachten tot ik sterf.
Gemarteld en geslagen, geblisterd door de zon
Krachtig en harteloos, hebben de badlands gewonnen?
Toch duw ik door, alleen kan ik niet ontkennen
Mijn aanwezigheid vult de woestijn, mijn geest sterft nooit
Terwijl de wereld me zo hard wakker maakt, zijn mijn waarden veranderd.
Ik beloof mezelf: nooit meer.
Een stoffig godverlaten pad, eindeloos tot mijn ontzetting
Ik weet dat dit de badlands zijn.