Maxime Le Forestier — Les passantes songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Les passantes" van Maxime Le Forestier.
Songteksten
Je veux dédier ce poème
À toutes les femmes qu’on aime
Pendant quelques instants secrets
À celles qu’on connaît à peine
Qu’un destin différent entraîne
Et qu’on ne retrouve jamais
À celle qu’on voit apparaître
Une seconde à sa fenêtre
Et qui, preste, s’évanouit
Mais dont la svelte silhouette
Est si gracieuse et fluette
Qu’on en demeure épanoui
À la compagne de voyage
Dont les yeux, charmant paysage,
Font paraître court le chemin
Qu’on est seul peut-être à comprendre
Et qu’on laisse pourtant descendre
Sans avoir effleuré la main
À celles qui sont déjà prises
Et qui vivant des heures grises
Près d’un être trop différent
Vous ont, inutile folie,
Laissé voir la mélancolie
D’un avenir désespérant
Chères images aperçues
Espérances d’un jour déçues
Vous serez dans l’oubli demain
Pour peu que le bonheur survienne
Il est rare qu’on se souvienne
Des épisodes du chemin
Mais si l’on a manqué sa vie
On songe avec un peu d’envie
À tous ces bonheurs entrevus
Aux baisers qu’on n’osa pas prendre
Aux coeurs qui doivent vous attendre
Aux yeux qu’on n’a jamais revus
Alors aux soirs de lassitude
Tout en peuplant sa solitude
Des fantômes du souvenir
On pleure les lèvres absentes
De toutes ces belles passantes
Que l’on n’a pas su retenir
Songtekstvertaling
Ik wil wijden dit gedicht aan alle vrouwen die we liefde voor een paar geheime momenten die we nauwelijks kennen die een andere bestemming leidt en dat we nooit het vinden van de een die ziet verschijnen, een tweede op zijn raam en die, Presto, flauw, maar waarvan de slanke silhouet is zo sierlijk en vloeiend dat we blijven bloeide de metgezel van de reizen waarvan de ogen, charmante landschap het lijkt kort de weg die wij zijn misschien alleen te begrijpen zijn en dat laten we gaan, zonder dat raakte de hand om degenen die al zijn genomen en die Woon-Grijs uur in de buurt van een te verschillende Heb je, nutteloos waanzin, laat zien dat de melancholie van een uitzichtloze toekomst beste beelden de hoop een glimp van een dag teleurgesteld zal zijn in de vergetelheid morgen zolang geluk komt het zelden voor dat we herinneren ons de afleveringen van de weg, maar als we miste zijn leven we denken dat met een beetje jaloers op al die vreugde gezien kussen dat we niet durven nemen om het hart, dat moet wachten voor je in de ogen die hebben we nooit meer gezien dan de nachten van vermoeidheid tijdens het vullen van de eenzaamheid van de geesten van het geheugen roepen wij de ontbrekende lippen van al deze mooie voorbijgangers dat wij niet in staat geweest om te onthouden