Maxime Le Forestier — La petite vieille de Saint Petersbourg songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La petite vieille de Saint Petersbourg" van Maxime Le Forestier.
Songteksten
Autour d' Noël
Quand il gèle à Leningrad
Un' petit' vieille me racontait:
«Y a plus d’hiver
Ça rend malade
Les gens voient plus l'été
Ils vivent à côté
Au temps passé
Presqu’au temps d' Saint-Pétersbourg
Sur la Néva gelée
Roulaient des convois lents
Maint’nant si lourds
Que la glace et les quais
Tremblent d’y penser
C’est l' dieu du temps
C’est l' dieu du temps qui vieillit
C’est l' dieu du temps qui s’ennuie
Il sait plus comment va la terre
Vodka whisky
Tu mets tout à l’envers
Ma jeunesse, ma jeunesse
Au palais d’hiver
Et la mémoire du temps qui part
Et l'âme amère du temps qui s' perd
Alors il boit
Pour oublier qu’il vieillit
Pour oublier qu’il s’ennuie
Alors il fait n’importe quoi !
Sur les déserts
Fait planer de gros nuages
Qui porteront jamais la pluie
Mais des éclairs, mais des orages
Inconnus jusque-là, pas connus
Moi je sais pourquoi
C’est l' dieu du temps
C’est l' dieu du temps qui vieillit
C’est l' dieu du temps qui s’ennuie
Il sait plus comment va la terre
Vodka whisky
Tu mets tout à l’envers
Ma vieillesse, ma vieillesse
Connaît plus l’hiver
Ni la mémoire du temps qui part
Ni l'âme amère du temps qui s' perd
Alors je bois
Pour oublier qu' je vieillis
Pour oublier qu' je m’ennuie
Alors je dis n’importe quoi !»
Autour d' Noël
Quand il gèle à Leningrad
Un' petit' vieille me racontait
«Y a plus d’hiver…»
Songtekstvertaling
Rond Kerstmis
Als het bevriest in Leningrad.
Een 'kleine' oude vrouw vertelde me:
"Er is meer winter
Het maakt je ziek.
Mensen zien meer zomer
Ze wonen hiernaast.
Naar het verleden
Bijna tot de tijd van St. Petersburg
Op de bevroren Neva
Rijdende langzame konvooien
Zo zwaar blijven
Dan ijs en dokken
Beef om erover na te denken
Het is de God van de tijd.
Het is de God van de tijd die oud wordt
Het is de God van de tijd die zich verveelt
Hij weet meer over de aarde.
Wodka whisky
Je zet alles ondersteboven.
Mijn jeugd, mijn jeugd
In het Winterpaleis
En de herinnering aan de tijd die weggaat
En de bittere ziel van de verloren tijd
Dus hij drinkt
Om te vergeten dat hij oud wordt.
Om te vergeten dat hij zich verveelt
Dan doet hij alles.
Op woestijnen
Maakt grote wolken zweven
Die nooit de regen zal dragen
Maar bliksem, maar onweersbuien
Onbekend tot dan, niet bekend
Ik weet waarom.
Het is de God van de tijd.
Het is de God van de tijd die oud wordt
Het is de God van de tijd die zich verveelt
Hij weet meer over de aarde.
Wodka whisky
Je zet alles ondersteboven.
Mijn ouderdom, mijn ouderdom
Weet meer winter
Noch de herinnering aan de tijd die overblijft
Noch de bittere ziel van de verloren tijd
Dus ik drink
Om te vergeten dat ik oud word
Om te vergeten dat ik me verveel
Dan zeg ik alles.»
Rond Kerstmis
Als het bevriest in Leningrad.
Een 'kleine' oude vrouw vertelde me
"Er is meer winter…»