Max Gazzè — In Breve songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "In Breve" van Max Gazzè.
Songteksten
E un, due … un, due, tre, quattro.
E poi capita che il sangue sbatte addosso
e il vento sia uno scirocco di cristallo,
che ti aggrappi a una follia,
prigioniero dello stallo,
come il mare sotto le alghe.
E come l’albero d’autunno,
lasci foglie sull’asfalto
ad ammucchiarsi contro i muri.
Che si arrende senza sonno, senza storia,
senza volto e quella sfilza di respiri.
Mentre fuggi e ti fai largo
tra la gente, tra le grida
sarà il fisco, sarà il caldo.
Sarà il senso della vita,
ma ti ho visto anche un sorriso,
in quell’improvviso volo.
Dopo i gemiti, il rancore e la consueta ipocrisia,
del «mai più di questi fatti»,
c'è una tua fotografia
nel Sole 24 Ore e due brevi trafiletti.
E come l’albero d’autunno,
lasci foglie sull’asfalto
ad ammucchiarsi contro i muri.
E si arrende senza sonno, senza storia,
senza volto e quella sfilza di respiri.
Quanti giorni accumulati,
che poi bastano minuti
per così perdere il filo.
E' strano come certi umani dopo tutti questi anni, si consumi anche il destino.
(Grazie a Giulia Elide Monti per questo testo)
Songtekstvertaling
En een, twee ... een, twee, drie, vier.
En dan gebeurt het dat het bloed je raakt.
en de wind is een kristallen Sirocco,
dat je je vastklampt aan een waanzin.,
patstelling gevangene,
zoals de zee onder de algen.
En als de herfstboom,
laat bladeren op het asfalt achter
om tegen de muren op te stapelen.
Wie geeft het op zonder slaap, zonder geschiedenis,
zonder gezicht en die vlaag van ademhalingen.
Terwijl je wegrent en je weg maakt
onder de mensen, tussen de kreten
het zal de belastingdienst zijn, het zal de hitte zijn.
Het zal de zin van het leven zijn,
maar ik zag je ook lachen.,
op die plotselinge vlucht.
Na kreunen, wrok en gebruikelijke hypocrisie,
van " nooit meer van deze feiten»,
er is een foto van jou.
in de zon 24 uur en twee korte strips.
En als de herfstboom,
laat bladeren op het asfalt achter
om tegen de muren op te stapelen.
En hij geeft op zonder slaap, zonder geschiedenis,
zonder gezicht en die vlaag van ademhalingen.
Hoeveel dagen,
dat duurt dan minuten
om de draad te verliezen.
Het is vreemd hoe sommige mensen, na al die jaren, het lot consumeren.
(Dank aan Giulia Elide Monti voor deze tekst))