Mason Proffit — Melinda songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Melinda" van Mason Proffit.
Songteksten
Far up in the foothills
Deep in Tennessee
I found her crumpled cabin
Where the wind can only breathe
I knocked upon the oaken door
And shuddered at my gloom
For scarcely had the night begun
When the clouds did shroud the moon
Her haggled face came forward
As whispered through the night
She asked if I would lead her
For she’d long since lost her eyes
She sat me down beside the fire
It’s slowly dying glow
And outside tho the wind did scream
The cabin only moaned
And then she asked me questions
Of my parents and my place
To my reply I’d never known
A smile did crack the face
You see she said your mother died
As you did leave the womb
But left inside a twin did lie
___? At his tomb
And lo just then the cabin door went crashing on it’s hinge
And just outside a women stood her hair like blackened fringe
Them that haunt, they see in me, she screamed and turned to run
Through the wind I heard her say the dead can bear no sons
Then the hag did stand again
She hobbled on her cane
Clutching at the knarled door she called my mothers name
Melinda
Melinda
Melinda
Melinda
Melinda
Melinda
Melinda
Songtekstvertaling
Ver in de heuvels
Diep in Tennessee
Ik vond haar verkreukelde hut.
Waar de wind alleen maar kan ademen
Ik klopte op de deur.
En sidderde naar mijn somberheid.
Want nauwelijks was de nacht begonnen
Toen de wolken de maan omhulden
Haar verwaande gezicht kwam naar voren.
Zoals gefluisterd door de nacht
Ze vroeg of ik haar zou leiden.
Ze was al lang haar ogen kwijt.
Ze zette me naast het vuur.
Het is langzaam stervende gloed
En buiten de wind schreeuwde
De hut kreunde alleen
En toen stelde ze vragen.
Van mijn ouders en mijn huis
Op mijn antwoord had ik nooit geweten
Een glimlach brak het gezicht
Ze zei dat je moeder dood was.
Toen je de baarmoeder verliet
Maar achtergelaten in een tweeling loog
___? Bij zijn graf
En toen viel de deur van de hut op het scharnier.
En net buiten een vrouw stond haar haar als zwarte franjes
Zij die spoken, zij zien in Mij, zij schreeuwde en draaide zich om om te vluchten.
Door de wind hoorde ik haar zeggen dat de doden geen zonen kunnen dragen.
Toen stond de heks weer.
Ze hobbelde op haar wandelstok.
Ze klampte zich vast aan de gekneusde deur ze riep mijn moeders naam
Melinda
Melinda
Melinda
Melinda
Melinda
Melinda
Melinda