Mary Gauthier — Between The Daylight And The Dark songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Between The Daylight And The Dark" van Mary Gauthier.
Songteksten
Well, the grasses are swaying, sun’s going down
Music is playing, you’re weaving through town
Pull into the drive way, toss it in park
You stare out of the windshield, out into the world
It was all for the love of a wayward girl
Who left you with a second place smile and a broken heart
And the streetlights are starting to flicker to life
They glow for a minute then they get bright
Fireflies light up, circle and spark
There’s nothing really that you can do Put your hands in your pockets, try to get through
The distance between the daylight and the dark
And the front porch flags lie themselves down
Like forgotten soldiers and old wedding gowns
In closets unopened and graves without any marks
As the night curtains lower behind the rooftops
Shadows dance across the sidewalks
And ricochet off of the houses like pieces of art
And your mind is reeling as the sky is changing
All you’re feeling and you’re re-arranging
The rest of your life like lines on an old sailors chart
You climb back in, fire the ignition
Put your hands on the wheel, head into the distance
The distance between the daylight and the dark
Songtekstvertaling
Nou, de grassen schommelen, de zon gaat onder
Muziek speelt, je weeft door de stad
Stop in de drive weg, gooi het in park
Je staart uit de voorruit, de wereld in.
Het was allemaal voor de liefde van een eigenzinnig meisje.
Die je achterliet met een tweede plaats glimlach en een gebroken hart
En de straatlantaarns beginnen te flikkeren.
Ze gloeien even en dan worden ze helder.
Vuurvliegjes licht op, cirkel en vonk
Er is niets dat je echt kunt doen steek je handen in je zakken, probeer door te komen
De afstand tussen het daglicht en het donker
En de vlaggen van de veranda gaan liggen.
Zoals vergeten soldaten en oude trouwjurken.
In gesloten kasten en in graven zonder sporen.
Als de nacht gordijnen lager achter de daken
Schaduwen dansen op de stoep.
En afgeketst van de huizen als kunstwerken
En je geest wankelt als de hemel verandert
Alles wat je voelt en je re-arrangeert
De rest van je leven als lijnen op een oude matrozenkaart
Je klimt er weer in, vuur de ontsteking af.
Handen op het stuur, hoofd in de verte.
De afstand tussen het daglicht en het donker