Martriden — The Calling songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Calling" van Martriden.
Songteksten
Gazing down into the abyss
Becoming one with its blackness
Overwhelming my conscience
Squeezing life’s essence from my soul
My gaze never ending
Demon eyes track the road
The fallen rotting leaves
Trampled down with my coming
Lunar force bearing down
Black hooves on the trail
Vermin cower in fear
Seeking shelter from my forge
With haste we ride
Guided by destiny’s cry
The calling, quiet and distant
Hearing the echo of the horn
The forest folds its branches
The wilderness encompasses
The path burned into my eyes
No choice but to follow
The storm churning, biting my flesh
As I cleave the way
Through thick spiteful foliage
Rays of the moon lighting my way
I am sure of my task, I will rise once again
I leave this forest in sweat and tatters
My memories now at rest
I am alone, I am free, veiled in darkness
My death riding the hot sphere of dawn
Slowly extending his golden, blood soaked fingers
Across the open plain I follow the calling
Drawing me into everlasting pain
Looking up out the mouth of the chasm
Vainly attempting to escape the blackness
My decimated conscience no ally
Life’s essence ripped from my soul
Songtekstvertaling
Starend naar beneden in de afgrond
Een worden met zijn duisternis
Mijn geweten overweldigen
De essentie van het leven uit mijn ziel persen
Mijn blik houdt nooit op
Demonenogen volgen de weg
De gevallen rottende bladeren
Vertrapt met mijn komst
Maankracht daalt
Zwarte hoeven op het pad
Ongedierte in angst
Op zoek naar onderdak bij mijn smederij
Met haast rijden we
Geleid door destiny ' s cry
De roeping, rustig en afstandelijk
Het horen van de echo van de hoorn
Het bos plooit zijn takken
De wildernis omvat
Het pad brandde in mijn ogen
Geen andere keuze dan te volgen
De storm draait, bijt in mijn vlees
Als ik de weg klief
Door dik, hatelijk gebladerte
Stralen van de maan verlicht mijn weg
Ik ben zeker van mijn taak, Ik zal opnieuw opstaan
Ik verlaat dit bos in zweet en tranen.
Mijn herinneringen rusten nu.
Ik ben alleen, Ik ben vrij, gesluierd in de duisternis
Mijn dood op de hete bol van de dageraad
Langzaam zijn gouden, bloed doordrenkte vingers uitstrekken
Over de open vlakte volg ik de roeping
Me in eeuwige pijn lokken
Ik kijk uit de mond van de kloof
Ijdele pogingen om aan de duisternis te ontsnappen
Mijn gedecimeerde geweten geen bondgenoot
De essentie van het leven uit mijn ziel gerukt