MARTIN SIMPSON — The Lakes Of Ponchartrain songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The Lakes Of Ponchartrain" van MARTIN SIMPSON.
Songteksten
Through streams and bogs and under bush, I made my weary way
Though windfalls thick and devil’s floods, my aching feet did stray
Until at last by evening start, on higher ground I gained
And there I met with a Creole girl, by the Lakes of Pontchartrain
Good evening to you Creole girl, my money is no good
Although I fear the gators, well I must defend the wood
You are welcome here kind stranger, my house is very plain
But we never turn a stranger out, by the Lakes of Pontchartrain
She took me to her mammy’s house, and she treated me right well
The hair around her shoulders, in them jet black ringlets fell
I’d try to describe her beauty, but I find the words in vain
So beautiful that Creole girl, by the Lakes of Pontchartrain
Well I asked if she’d marry me, she said that could not be
Because she loved a sailor, and he’s far away at sea
She said that she would marry him, and true she would remain
Even through he never did comeback, to the Lakes of Pontchartrain
So farewell farwell you Creole girl, I’ll ne’er see you no more
I’ll ne’er forget your kindness, in the cottage by the shore
And at each social gathering, a flowing glass I’d drain
And I drink a health to the Creole girl, by the Lakes of Pontchartrain
Songtekstvertaling
Door beken en moerassen en onder bush, maakte ik mijn vermoeide weg
Hoewel de windval dik en de vloed van de duivel was, dwaalden mijn pijnlijke voeten
Tot aan het einde van de avond begon, op hoger terrein won ik
En daar ontmoette ik een Creoolse meid, bij de meren van Pontchartrain.
Goedenavond, Creoolse meid, mijn geld is niet goed.
Hoewel ik de alligators vrees, moet ik het hout verdedigen.
U bent hier welkom, vriendelijke vreemdeling, mijn huis is heel duidelijk.
Maar we laten nooit een vreemde buiten, bij de meren van Pontchartrain
Ze nam me mee naar het huis van haar moeder, en ze behandelde me goed.
Het haar rond haar schouders, in die StraalZwarte ringlets viel
Ik zou proberen haar schoonheid te beschrijven, maar ik vind de woorden tevergeefs.
Zo mooi dat Creoolse meisje, bij de meren van Pontchartrain
Ik vroeg of ze met me wilde trouwen.
Omdat ze van een Zeeman hield, en hij is ver weg op zee.
Ze zei dat ze met hem zou trouwen en dat ze echt zou blijven.
Zelfs daarna kwam hij nooit meer terug, naar de meren van Pontchartrain.
Vaarwel farwell, Creoolse meid, Ik wil je niet meer zien.
Ik zal je vriendelijkheid nooit vergeten, in het huisje aan de kust.
En op elke sociale bijeenkomst, een stromend glas dat ik zou draineren
En ik drink een gezondheid op het Creoolse meisje, bij de meren van Pontchartrain