Marlene Kuntz — Narrazione songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Narrazione" van Marlene Kuntz.
Songteksten
Quanto è importante la narrazione
per farci cogliere da una vera emozione
che ci sconvolga per bene come può fare un film
ad esempio sui deportati
che a guardarlo ci diciamo «mai più»,
e poi se un dramma affine
ci è ogni giorno sotto gli occhi, ad esempio alla tv,
la realtà ci droga e non sentiamo nulla
se non fastidio
per le coscienze immacolate?
E' la realtà che ci disintegra
e nulla c'è che ci reintegra
Quanto è importante la narrazione
per riportarci a una vera emozione
con le retoriche bandite
e il pianto a vuoto rinsecchito, risucchiato, svanito,
che si rifiuti del disdegno posticcio,
del compianto un po' molliccio
e di una commozione che si accende solamente
fra una bistecca sul fuoco
e una mela gustata poco a poco?
E' la realtà che ci disintegra
e nulla c'è che ci reintegra
Quanto è importante la narrazione
per ricondurli a una qualche emozione
che non sia il fiato populista della pancia,
quelli che non hanno la lungimiranza,
la memoria, la pena, l’indulgenza,
che hanno in testa il tornaconto
e sequenze di presenti ammonticchiati
sul nulla di esistenze accartocciate
e poi schiacciate, rase al suolo, appiccicate
all’ignoranza e all’insipienza?
E' la realtà che ci disintegra
e nulla c'è che ci reintegra
Songtekstvertaling
Hoe belangrijk is het vertellen van verhalen
om ons te laten grijpen door een echte emotie
dat maakt ons zo boos als een film kan maken.
bijvoorbeeld over gedeporteerden
dat om er naar te kijken we zeggen "nooit meer"»,
en dan als een gerelateerd drama
er is elke dag onder de ogen, bijvoorbeeld bij de tv,
reality drugs ons en we voelen niets
als u geen moeite doet
voor het Onbevlekte geweten?
Het is de realiteit die ons desintegreert.
en er is niets dat ons aanvult.
Hoe belangrijk is het vertellen van verhalen
om ons terug te brengen naar een echte emotie
met verboden retoriek
en het lege huilen weer opgedroogd, gezogen, verdwenen,
die weigert posticcio te minachten.,
van de klaagzang een beetje uitgezakt
en een hersenschudding die alleen ontbrandt
tussen een steak in het vuur
en een appel smaakte beetje bij beetje?
Het is de realiteit die ons desintegreert.
en er is niets dat ons aanvult.
Hoe belangrijk is het vertellen van verhalen
om ze terug te brengen naar wat emotie.
dat het niet de populistische adem van de buik is,
en degenen die niet op de hoogte zijn.,
geheugen, verdriet, toegeeflijkheid,
die de winst in gedachten hebben
en opeenvolgingen van ammoniat presenteert
op niets van verfrommelde existenties
en dan verpletterd, op de grond gelijmd
onwetendheid en onwetendheid?
Het is de realiteit die ons desintegreert.
en er is niets dat ons aanvult.