Marlene Kuntz — E Poi Il Buio songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "E Poi Il Buio" van Marlene Kuntz.
Songteksten
Il sole disegna un cerchio rutilante
sul telo di lino delle nuvole sfilacciate
frapposte alla mia sbirciata distratta,
e con morbida perfezione
la circonferenza si adagia
sul lungo crinale del monte,
dietro il quale scenderà
in qualche placido istante.
La finestra socchiusa sfiora la sedia,
e fluisce un carezzevole soffio
che lambisce i miei piedi
con invisibile avvolgimento:
io penso all’effusione
di un abbraccio rapito ai dispetti del tempo,
a un amore caldo
come il raggio di luna degli innamorati.
E quando la luna verrà sarà la stessa di allora?
Quella che di noi farà di nuovo una cosa sola?
E quando la luna verrà sarà la stessa di allora?
Quella che dopo ci porterà alle carezze dell’aurora?
Il sole disegna mezzo cerchio esitante
su sbuffi di nuvole andate
e Oriente indorato risponde
all’acceso Ponente.
Guardo le rocce innevate nel blu luminoso:
sei là con lo sguardo,
lo stesso che mi hai regalato lasciandomi solo.
Ti ho persa quel giorno e mai più ho ritrovato
la scia deliziosa del tuo fascinare,
e se fosse successo mi avresti rivisto scodinzolare…
(devono aver diviso in due il mondo,
e penso di essere dalla parte sbagliata).
E quando la luna verrà sarà la stessa di allora?
Quella che di noi farà di nuovo una cosa sola?
E quando la luna verrà sarà la stessa di allora?
Quella che dopo ci porterà alle carezze dell’aurora?
Ora il sole
disegna
un commiato straziante
di squarci roventi
fra nuvole ostili,
veloci
nel giungere a frotte
sui miei capogiri.
Nell’ombra
del monte
mi pento
di averti
lasciata
tornare.
E poi il buio,
neanche un graffio di luna nel cielo
Songtekstvertaling
De zon trekt een glinsterende cirkel
op het linnen doek van gerafelde wolken
milkshakes aan mijn afgeleid blik,
en met zachte perfectie
de omtrek ligt neer
op de lange bergkam,
waarachter neerdaalt
op een rustig moment.
Het raam op een kier raakt de stoel,
en een streelende adem stroomt
mijn voeten likken
met onzichtbare wikkeling:
Ik denk aan de uitstorting
van een knuffel ontvoerd ondanks de tijd,
op een hete liefde
zoals het maanlicht van geliefden.
En als de maan komt zal het dan hetzelfde zijn als toen?
Zal één van ons weer één ding doen?
En als de maan komt zal het dan hetzelfde zijn als toen?
Degene die ons dan naar de strelingen van de Dageraad zal leiden?
De zon trekt een halve aarzelende cirkel
op puffs of gone clouds
en Oost indorato antwoorden
naar het Westen.
Ik kijk naar de besneeuwde rotsen in het helderblauwe:
je bent er met die blik.,
dezelfde die je me gaf om me met rust te laten.
Ik verloor je die dag en vond je nooit meer.
de heerlijke wake van je fascinatie,
en als dat zo was, had je me weer zien wiebelen.…
(ze moeten de wereld in tweeën gedeeld hebben,
en ik denk dat ik aan de verkeerde kant sta).
En als de maan komt zal het dan hetzelfde zijn als toen?
Zal één van ons weer één ding doen?
En als de maan komt zal het dan hetzelfde zijn als toen?
Degene die ons dan naar de strelingen van de Dageraad zal leiden?
Nu de zon
trekken
een hartverscheurend afscheid
van opvliegers
tussen vijandige wolken,
snel
in coming to Froggy
over mijn duizeligheid.
In de schaduw
del monte
Ik heb er spijt van.
om jou te hebben
verlaten
terug.
En dan de duisternis,
geen maanschram in de lucht