Marillion — This Strange Engine songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "This Strange Engine" van Marillion.
Songteksten
There was a boy who came into this world
At the hands of a holy woman in a holy place
He wore a red coat and walked a bulldog
Saw them reflected in the mirror of the lakes
Lived in the shadow of the mountains
With the smells of disinfectant
Dusty old leather and the polished wood of his bed
No more than a baby feeding swans on the river
Holding the hands of his mother
And the wax paper bag of yesterday’s bread
And his father on the other side of the world
On the ship’s railings and some far away tide
With the silent dry tear of home thoughts from abroad
In his far away eyes, in his far away eyes
The smell of the wax on the wooden floor
Mixture of polish and soap
No children to fear or to play with
Rows of empty hooks for the coats
An upright piano and the boys in the choir
Still remind him of just before he was born
Remind him of just before he was breathing
Strange misty visions of God
Turn the cities into families, into villages of souls
Hovering in the air while they’re sleeping
With their houses invisible
Send to me the ghosts of Christmas
Whispering, «You're the only one»
And ever since I was a boy
I never felt that I belonged
Like everything they did to me Was an experiment to see
How I would cope with the illusion?
In which direction would I jump
Would I do it all the same
As the actors in the game?
Or would I spit it back at them
And not get caught up in their rules?
And live according to my own
And not be used, not be used
To find the fundamental truths
It was going to take some time
Thirty five summers down the line
The wisdom of each passing year
Seems to serve only to confuse
Seems to serve only to confuse
Daddy came out the navy and took us Away to his dirty gray hometown
And he worked down on a coal mine for National Service
So that he could be around
There was a magical purple in the chrome
Of the exhaust of his Triumph motorbike
And a warmth of oil and metal and the thrill
Of the hard corner holding tight
From the horizon came home from the navy to the mine
From the horizon to buried alive
Took his dream underground
Buried his treasure in his faraway eyes
And one day as the boy lay sleeping
In the sunshine of a half remembered afternoon
A cloud of bees with no particular aim and no brain
Found the boy, decided that his time had come
Came down out of the sky, stung him in the face
Again and again, blue pain, screaming like baptism
Intravenous Jesus like being chosen
Something with no brain, blue pain
It’s happening again, it’s happening again
Oh, Mummy, Daddy, will you sit a while with me?
Oh Mummy, Daddy, will you jog my memory?
Tell me tall tales of Montego Bay, table mountain
Flying fish, banana spiders, pots of paint
And the sun on the equator
Setting like an ember thrown to deep water
From crimson to black
But coming back tomorrow on the horizon
The blue pain fades to a point
Where it doesn’t fade, it stayed blue
And stirred his red coat heart to this strange engine
This love, this love
This love, this inconvenient
Blind, blood-diamond, this puzzle
This love, this blind, blood-diamond
This puzzle I don’t understand
That knows no faith and tries
And fails and tries again
Stares at the sea
The night’s dark deep
For one last time and bleeds
And bleeds and dies for you
And lies and is to blame
And is ashamed
And is not the same
And is true, is true
Is true, is true and lies
Is true
Songtekstvertaling
Er kwam een jongen op deze wereld.
Door de handen van een heilige vrouw in een heilige plaats
Hij droeg een rode jas en liep met een bulldog.
Ik zag ze weerspiegeld in de spiegel van de meren.
Leefde in de schaduw van de bergen
Met de geur van desinfecterend middel
Stoffig oud leer en het gepolijste hout van zijn bed
Niet meer dan een baby die zwanen voedt op de rivier
De handen van zijn moeder vasthouden
En de was papieren zak van het brood van gisteren
En zijn vader aan de andere kant van de wereld
Op de reling van het schip en een ver weg tij
Met de Stille droge traan van Binnenlandse gedachten uit het buitenland
In zijn verre ogen, in zijn verre ogen
De geur van de was op de houten vloer
Mengsel van Pools en zeep
Geen kinderen om bang voor te zijn of mee te spelen
Rijen lege haken voor de jassen
Een staande piano en de jongens in het koor
Herinner hem nog aan vlak voor zijn geboorte.
Herinner hem aan net voordat hij ademde.
Vreemde mistige visioenen van God
Verander de steden in families, in dorpen van zielen
Zwevend in de lucht terwijl ze slapen
Met hun huizen onzichtbaar
Stuur me de geesten van Kerstmis
Fluisterend, " Jij bent de enige»
En al sinds ik een jongen was
Ik heb nooit het gevoel gehad dat ik erbij hoorde.
Alsof alles wat ze met me deden een experiment was om te zien
Hoe ik zou omgaan met de illusie?
In welke richting zou ik springen
Zou ik het allemaal hetzelfde doen?
Als de acteurs in het spel?
Of spuug ik het terug naar hen.
En niet verstrikt raken in hun regels?
En leven volgens mijn eigen
En niet gebruiken, niet gebruiken
De fundamentele waarheden vinden
Het zou even duren.
Vijfendertig zomers verderop.
De wijsheid van elk voorbijgaand jaar
Lijkt alleen maar te dienen om verwarring te zaaien.
Lijkt alleen maar te dienen om verwarring te zaaien.
Papa kwam bij de marine en nam ons mee naar zijn vieze grijze woonplaats.
En hij werkte op een kolenmijn voor Nationale Dienst.
Zodat hij in de buurt kon zijn.
Er zat een magisch paars in het chroom.
Van de uitlaat van zijn Triumph motorfiets
En een warmte van olie en metaal en de sensatie
Van de harde hoek stevig vasthouden
Van de horizon kwam thuis van de marine naar de mijn
Van de horizon tot levend begraven
Nam zijn droom ondergronds
Begroef zijn schat in zijn verre ogen
En op een dag als de jongen lag te slapen
In de zon van een halve gedenkdag
Een wolk van bijen zonder specifiek doel en zonder hersenen
Vond de jongen, besloot dat zijn tijd gekomen was.
Kwam uit de lucht, stak hem in zijn gezicht.
Keer op keer, blauwe pijn, schreeuwend als doop
Intraveneuze Jezus als gekozen worden
Iets zonder hersenen, blauwe pijn
Het gebeurt weer, het gebeurt weer.
Mama, papa, wil je even bij me komen zitten?
Mama, papa, wil je mijn geheugen opfrissen?
Vertel me lange verhalen over Montego Bay, table mountain.
Vliegende vissen, bananenspinnen, potten verf
En de zon op de evenaar.
Als een ember die in diep water wordt gegooid
Van karmozijnrood tot zwart
Maar morgen kom ik terug aan de horizon.
De blauwe pijn vervaagt tot een punt
Waar het niet vervaagt, bleef het blauw
En roerde zijn rode jas hart aan deze vreemde Motor
Deze liefde, deze liefde
Deze liefde, deze ongemakkelijke
Blind, bloeddiamant, deze puzzel
Deze liefde, deze blinde, bloeddiamant
Deze puzzel begrijp ik niet.
Die geen geloof kent en probeert
En faalt en probeert opnieuw
Staren naar de zee
The night ' s dark deep
Voor de laatste keer en bloedt.
En bloedt en sterft voor jou
En leugens en schuld
En zich schaamt
En is niet hetzelfde
En is waar, is waar
Is waar, is waar en leugens
Is waar