Marie-Paule Belle — Vieille songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Vieille" van Marie-Paule Belle.
Songteksten
Elles vont, trottant de boutique en boutique, en bavardant
Elles n’ont jamais peur de perdre leur temps
Devant l'église, elles s’arrêtent sans entrer
Parce qu’elles n’ont plus rien à demander
Elles sont émues par un chat, un bébé
Les vieilles dames à qui je veux ressembler
Je ne sais pas comment elles font pour tricoter le temps
Pour tricoter tous leurs anciens tourments
Un jour, ont-elles été jeunes et jolies
Ont-elles espéré un pas dans la nuit
Ouvert une lettre qui a tout détruit
Ont-elles pleuré comme je pleure aujourd’hui?
Vieille
Si déjà je pouvais être vieille
Pour qu’enfin ma douleur s’ensommeille
Vieille
Pour que le vent de la nuit balaye
Les soucis, les erreurs de la veille
Vieille
C’est vers le soir que l’on s'émerveille
Mais je n’en suis encore qu'à midi
Elles vont, trottant de mémoire en méprise, en évoquant
Ce qu’elles ont vu, ce qu’elles croient être vrai
À l’heure du thé, elles peuvent bien inventer
Y a plus personne pour le leur reprocher
Est-ce que leurs mains, un jour, ont caressé
D’autres vivants que le chat dans l’entrée?
Je ne sais pas si elles portent un masque sur leurs secrets
Ou si elles ont vraiment tout oublié
Il n’y a plus d’histoire à déchiffrer
Sur ces visages où tout s’est effacé
Sur mon visage, que lira-t-on demain?
Peut-on garder l’amour sans le chagrin?
Songtekstvertaling
Ze gaan, lopen van winkel naar winkel, chatten
Ze zijn nooit bang om hun tijd te verspillen.
Voor de kerk stoppen ze zonder naar binnen te gaan.
Omdat ze niets meer hebben om naar te vragen.
Ze worden bewogen door een kat, een baby
De oude dames waar ik op wil lijken
Ik weet niet hoe ze tijd kunnen breien.
Om al hun vroegere kwellingen te breien
Op een dag, waren ze jong en mooi
Hebben ze gehoopt een stap in de nacht
Opende een brief die alles vernietigde.
Hebben ze gehuild als ik huil vandaag?
Oud
Als ik al oud kon zijn
Zodat eindelijk mijn pijn zal zinken
Oud
Zodat de wind van de nacht waait
De zorgen, de fouten van de dag ervoor
Oud
Het is tegen de avond dat we ons verbazen
Maar ik ben nog steeds om twaalf uur.
Ze gaan van geheugen naar minachting, roepen
Wat ze zagen, wat ze geloven dat waar is
In theetijd, kunnen ze goed uitvinden
Niemand kan het hun kwalijk nemen.
Streelde op een dag hun handen
Behalve de kat in de ingang?
Ik weet niet of ze een masker dragen over hun geheimen.
Of als ze echt alles vergeten zijn
Er is geen geschiedenis meer om te ontcijferen.
Op die gezichten waar alles is vervaagd
Op mijn gezicht, wat gaan we morgen lezen?
Kunnen we liefde houden zonder verdriet?