Maria Rita — Não vale a pena songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Não vale a pena" van Maria Rita.
Songteksten
Ficou difícil
Tudo aquilo, nada disso
Sobrou meu velho vício de sonhar
Pular de precipício em precipício
Ossos do ofício
Pagar pra ver o invisível
E depois enxergar
Que é uma pena
Mas você não vale a pena
Não vale uma fisgada dessa dor
Não cabe como rima de um poema
De tão pequeno
Mas vai e vem e envenena
E me condena ao rancor
De repente, cai o nível
E eu me sinto uma imbecil
Repetindo, repetindo, repetindo
Como num disco riscado
O velho texto batido
Dos amantes mal-amados
Dos amores mal-vividos
E o terror de ser deixada
Cutucando, relembrando, reabrindo
A mesma velha ferida
E é pra não ter recaída
Que não me deixo esquecer
Que é uma pena
Mas você não vale a pena
Não vale uma fisgada dessa dor
Não cabe como rima de um poema
De tão pequeno
Mas vai e vem e envenena
E me condena ao rancor
De repente, cai o nível
E eu me sinto uma imbecil
Repetindo, repetindo, repetindo
Como num disco riscado
O velho texto batido
Dos amantes mal-amados
Dos amores mal-vividos
E o terror de ser deixada
Cutucando, relembrando, reabrindo
A mesma velha ferida
E é pra não ter recaída
Que não me deixo esquecer
Que é uma pena
Mas você não vale a pena
Songtekstvertaling
Het werd moeilijk.
Dat allemaal, niets van dat alles.
Over van mijn oude droomverslaving
Spring van cliff naar Cliff
Beenderen van het vaartuig
Betalen om het onzichtbare te zien
En dan zie
Wat jammer is.
Maar je bent het niet waard.
Geen snuifje van deze pijn waard.
Het past niet als rijm van een gedicht.
Van zo klein
Maar het komt en gaat en het vergiftigt
En veroordeelt mij tot wrok.
Plotseling daalt het niveau.
En ik voel me een klootzak.
Herhalen, herhalen, herhalen
Als een gekraste schijf
De oude tekst
Twee onbeminde geliefden
Van de slechtlevenden.
En de angst om achtergelaten te worden
Porren, onthouden, heropenen
Dezelfde oude wond.
En het is niet om terug te vallen.
Dat ik mezelf niet laat vergeten
Wat jammer is.
Maar je bent het niet waard.
Geen snuifje van deze pijn waard.
Het past niet als rijm van een gedicht.
Van zo klein
Maar het komt en gaat en het vergiftigt
En veroordeelt mij tot wrok.
Plotseling daalt het niveau.
En ik voel me een klootzak.
Herhalen, herhalen, herhalen
Als een gekraste schijf
De oude tekst
Twee onbeminde geliefden
Van de slechtlevenden.
En de angst om achtergelaten te worden
Porren, onthouden, heropenen
Dezelfde oude wond.
En het is niet om terug te vallen.
Dat ik mezelf niet laat vergeten
Wat jammer is.
Maar je bent het niet waard.