Marea — Entre hormigones (Directo 2008) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Entre hormigones (Directo 2008)" van Marea.
Songteksten
Sigue durmiendo, que no quiero que me veas
Escupiendo los flecos de tu falda otra vez
Que encontré por los bares y me los metí a pares
Entre el hueso y la piel
Sueña despacio con mi palacio
Que es el paraíso en que piso aunque sea un mojón
Con tu nombre escrito por los rinconcitos
De su corazón
Cuando despiertes caerás conmigo en el barrizal
Y entre hormigones me verás, entre lunas de alquitrán
Entre sus pezones tiesos
Con las persianas levantás, que a la puta oscuridad
Le sobran besos
Si estás cansada yo te vigilo las hadas
Que se van en manada con un trote cabrón
A lo alto de un cerro
Para vez el entierro de la imaginación
Sigue roncando y, de vez en cuando, afloja correa
Que veas que yo sigo aquí
De mala ralea, siempre de berrea, queriendo gemir
Cuando despiertes estaré con los charcos en los pies
Y entre hormigones me verás, entre lunas de alquitrán
Entre sus pezones tiesos
Con las persianas levantás, que a la puta oscuriad
Le sobran besos
Aquí estaré, esperando a que pises
Todas las mañanas grises y las tardes tuertas
Aquí, de pie, quejío de la acera
El amrtillo para espejos de no ver
Querrás saber de tantos manantiales
Que en mi boca desembocan como lava hambrienta
Le contaré que nunca fui un poeta
Para las arrugas viejas soy José
Songtekstvertaling
Blijf slapen, Ik wil niet dat je me ziet.
Ik spuug de franjes van je rok weer uit.
Die ik in de tralies vond en ze in paren stopte.
Tussen bot en huid
Droom langzaam van mijn paleis
Dat is het paradijs waar ik op val zelfs al is het een steen
Met je naam geschreven door de kleine hoeken
Vanuit je hart
Als je wakker wordt, val je met me mee in het vat.
En gij zult Mij zien onder het beton, onder de manen van teer.
Tussen haar stijve tepels
Met de blinds die je optilt, dat naar de verdomde duisternis
Hij heeft genoeg kussen.
Als je moe bent, kijk ik naar de feeën.
Ze gaan in een roedel met een verdomde trot.
Op de top van een heuvel
Voor een keer de begrafenis van de verbeelding
Hij snurkt en maakt af en toe de riem los.
Ik ben er nog.
Met een wrok, altijd met een gehuil, willen kreunen
Als je wakker wordt, zal ik met plassen op mijn voeten zijn.
En gij zult Mij zien onder het beton, onder de manen van teer.
Tussen haar stijve tepels
Met de blinds die je verheft, dat de hoer obscuriad
Hij heeft genoeg kussen.
Ik wacht hier op je.
Elke grijze ochtend en donkere middag
Hier, staan, jammeren vanaf de stoep
De amrtillo voor spiegels niet te zien
Je zult het willen weten uit zoveel bronnen.
Dat in mijn mond stroomt als hongerige lava
Ik ben nooit dichter geweest.
Voor oude rimpels ben ik Joseph