Marea — El trapecio songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El trapecio" van Marea.
Songteksten
Ya no me estorba el ruido al crecer de la hierba
La ruina manando en las fuentes
Ni el aletear de jilgueros que enturbian las venas
Que haciendo leña de patas de cama y timones
Espanto a todas las culebras
Y remonto el río a traspiés
Si las cuerdas del trapecio las corté
Fue para subir y atarlas y ver a la luna otra vez
Y volverlas a cortar una y mil veces
Y boquear como los peces cuando les toca perder
Me desentraño y el eco suena en la despensa
Yo sé que vendrá a desquitarse
Él sabe que me ha de encontrar por las mismas callejas
Vendiendo tumbos, sin rumbo, coraje, ni prisa
Vertiendo minutos de arena y haciendo sendero al caer
Y el trapecio me regala calderilla
Para verme de rodillas, pero no le rezaré
De las mechas que ha prendido en la penumbra
Soy la que menos alumbra, y es que nunca quise ver
Y cuando me araña las tripas la zarza de pena que escondo
Me mezco un ratito en el ancla que lastra mi vida y que no llega al fondo
Poco me importa, quizá despojarme del cieno
Que me habita entre las orejas
Si acaso ensuciarme el regazo para
Si se va todo a la mierda, reírme entre los lamparones
Y que la humanidad entera mañana se muera y dé igual
No quiero ser más que el esqueleto de lo que he sido
Que cuenta al oído su penar
Sólo el murmurar de los cimientos enloquecidos
Que nadie ha podido desflorar
Songtekstvertaling
Ik sta niet langer in de weg van het lawaai dat uit het gras groeit.
De ruïnes van de bronnen.
Noch het flapperen van goudvinken die de aderen vertroebeld
Dat het maken van brandhout van bedpoten en rudders
Alle slangen bang maken
En ik ga de rivier op
Als ik de trapeze snaren doorknip
Het was om ze vast te binden en de maan weer te zien.
En snijd ze nog duizend keer.
En blazen als vissen als het hun beurt is om te verliezen
Ik ontrafel en de Echo klinkt in de voorraadkast.
Ik weet dat hij het komt halen.
Hij weet dat hij me in dezelfde steegjes zal vinden.
Tumbles verkopen, doelloos, moed, of Haast
Stromende minuten van zand en het maken van pad bij het vallen
En de trapeze geeft me ketel
Om me op mijn knieën te zien, maar Ik zal niet bidden.
Van de wicks die hij heeft ontstoken in de penumbra
Ik ben degene met het minste licht, en ik wilde nooit zien
En als ik aan m ' n darmen krab, de struik van verdriet, verstop ik me.
Ik meng een tijdje in het anker dat mijn leven weegt en de bodem niet bereikt.
Kan me niet schelen, misschien het slib wegdoen.
Dat tussen mijn oren zit
Als ik mijn schoot vuil maak
Als alles naar de kloten gaat, lach dan tussen de lampen
En moge de hele mensheid morgen sterven en hetzelfde doen.
Ik wil niet meer zijn dan het skelet van wat ik ben geweest.
Wie vertelt het oor zijn penar
Alleen het geruis van de gekke funderingen.
Dat niemand heeft kunnen ontmaagden