Marea — El dia que lluevan pianos songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "El dia que lluevan pianos" van Marea.
Songteksten
Adiós, decía el estampido y yo
Detrás de su reflejo fui
Sujétame un rato este sol, te dije, y ya jamás volví
Y con tanto rumiar las briznas me olvidé
De echarle más pelusa al ombligo y, tal vez
Debí mirar atrás y preguntar si ayer
La lontananza era limpia y la senda también
Será que mi cansino caminar
No ronda por la puerta de
Aquello que llaman amor
Y en el alféizar me quedé
Mirándote al pasar, queriéndote ofrecer
El pienso de tan lejos que no pudo ser
Y te quiero contar que nada me amparó
Así que mal y tarde te pido
Quédate hasta el día que lluevan pianos
Quédate hasta que yo dé mi brazo a retorcer
Y fóllame, como si esta noche me fuera a comer
Las estrellas una a una
Quédate, jugará tu corazón al esconder, con el mío
En la basura
Contar las puntadas sin hilo es
Lo que me queda por hacer
Que dicen que tan necio soy
Que no he sabido enloquecer
Pero juré enlutar los tumbos que bordé
Y levantarme cabal y maldito por ti
Y, al decirle al papel que sigo estando aquí
El eco me devuelva el gemido
Songtekstvertaling
Tot ziens, ik zei de stormloop en ik
Achter zijn spiegelbeeld ging ik
Hou me een tijdje vast in deze zon, Ik zei het je, en ik ben nooit meer teruggekomen.
En met zoveel herkauwende brizna ' s ben ik vergeten
Om meer pluis in de navel te gooien en, misschien
Ik had moeten terugkijken en vragen of gisteren
De afstand was schoon en het pad ook
Zal mijn vermoeide wandeling
Niet bij de deur van
Wat ze liefde noemen
En op de vensterbank bleef ik
Naar je kijken als je voorbijkomt, je iets aanbieden
De gedachte tot nu toe dat het niet kon
En Ik wil je vertellen dat niets mij beschermde.
Zo verkeerd en laat vraag ik je
Blijf tot de dag dat het regent piano ' s
Blijf totdat ik mijn arm geef om te draaien
En neuk me, alsof ik vanavond ga eten
De sterren een voor een
Blijf, je hart zal spelen door je te verstoppen, met het mijne.
In de prullenbak
Tel de hechtingen zonder draad is
Wat ik nog moet doen
Die zeggen hoe dom Ik ben
Dat ik niet weet hoe ik gek moet worden
Maar ik zwoer om te rouwen om de tumbles die ik grensde.
En sta vol en vervloekt voor je op.
En door de krant te vertellen dat ik er nog ben.
Echo geef me het kreunen terug