Marea — Corazon de mimbre songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Corazon de mimbre" van Marea.
Songteksten
Quieto parao', no te arrimes, ya son demasiados abriles
Para tu amanecer desbocao', mejor que me olvides
Yo me quedo aquí a tender mi pena al sol
En la cuerda de tender desolación
Luego empezaré a coser «tequieros» en un papel
Y a barrer el querer con los pelos de un pincel.
Y en cuanto acabó de zurcir las heridas de
Las noches mal dormidas llegué yo
Y le llené de flores el jergón para los dos
Sin espinas, de colores, que se rieguen
Cuando llora y cuando no, las sulfatamos
Con nuestro sudor
Y me confesó, cuando quieras arrancamos que
En las líneas de la mano lo leyó
Que se acabó el que la quemara el sol
Pero se asustó, ¡como te retumba el pecho!
Tranquí, solo es mi maltrecho corazón
Que se encabrita cuando oye tu voz, el muy cabrón
¿Qué coño le pasará que ya no sale a volar?
¿Tal vez le mojó las plumas el relente de la luna?
Le volvió loca el sonío' de las gotas de rocío
Cuando empieza a clarear y aún no se ha dormío'
Y me enamoró, (ya vez) aunque era un hada alada y
Yo seguía siendo nada no importó
Eramos parte del mismo colchón
Hasta que juró: «nos querremos más que nadie
Pa' que no corra ni el aire entre tú y yo»
Sentí que me iba faltando el calor, y digo yo…
¿Qué coño le pasará que ya no sale a volar?
¿Tal vez le mojó las plumas el relente de la luna?
Le volvió loca el sonío' de las gotas de rocío
Cuando empieza a clarear y aún no se ha dormío'
Le hizo un trato al colchón, con su espuma se forró
El corazón, que anoche era de piedra y al alba era
De mimbre, que se dobla antes que partirse…
Amaneció, la vi irse sonriendo, con lo puesto
Por la puerta del balcón, el pelo al viento
Diciéndome adiós, porque decidió que ya
Estaba hasta las tetas de poetas de bragueta y revolcón
De trovadores de contenedor
Songtekstvertaling
Niet stoppen, er zijn te veel mensen.
Voor je zonsopgang kun je me beter vergeten.
Ik blijf hier om mijn verdriet in de zon te leggen.
Aan het touw om de verwoesting te verzorgen
Dan ga ik "tequios" naaien op een stuk papier.
En om liefde weg te vegen met de haren van een borstel.
En zodra hij de wonden van
De slapeloze nachten dat ik aankwam
En ik vulde haar met bloemen voor ons tweeën.
Geen doornen, kleurrijk, water
Als hij huilt en als hij dat niet doet, sulfaten we ze.
Met ons zweet
En hij bekende aan mij, wanneer je maar wilt dat we plukken dat
Op de lijnen van de hand lees het
Geen zonnebrand meer.
Maar hij was bang, hoe je borst weerklinkt!
Het is goed, het is gewoon mijn gehavende hart.
Dat wordt boos als hij je stem hoort, de klootzak.
Wat gaat er met hem gebeuren dat hij niet meer vliegt?
Misschien heeft het maanlicht zijn veren nat gemaakt?
Het geluid van dauwdruppels maakte hem gek.
Wanneer het begint op te vrolijken en nog niet heeft geslapen'
En ik werd verliefd, (en tijd) al was ik een gevleugelde fee en
Ik was nog steeds niets deed er niet toe
We maakten deel uit van dezelfde matras.
Totdat hij zwoer: "wij zullen meer van elkaar houden dan wie dan ook.
Laat de lucht niet tussen jou en mij lopen.»
Ik had het gevoel dat de hitte op was, en ik zei:…
Wat gaat er met hem gebeuren dat hij niet meer vliegt?
Misschien heeft het maanlicht zijn veren nat gemaakt?
Het geluid van dauwdruppels maakte hem gek.
Wanneer het begint op te vrolijken en nog niet heeft geslapen'
Hij sloot een deal op de matras, met zijn schuim dat hij in de rij zette.
Het hart, dat gisteravond van steen was en bij dageraad was
Van rieten, die buigt voordat het breekt…
Het drong tot me door, Ik zag haar glimlachend vertrekken, met wat ze droeg.
Door de balkondeur, haar naar de wind
Afscheid nemen, want dat heeft hij al besloten.
Ik was tot aan de Tieten van dichters in fly and roll
Van containertroubadours