Marco Masini — Briciole songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Briciole" van Marco Masini.
Songteksten
Quante cose ci dividono lo sai
oggi che abbiamo fretta
ed amarsi è difficile
i tuoi occhi che sorridono a metà
calamitano azioni e parole
le solite…
tu che reciti distrattamente
io che mi eccito nei sogni miei
in questo letto privo di orizzonte
dove il sole non tramonta mai
Vedi caro amore mio
Come si apre le braccia
ad un vento senza fiato
all’ultima bugia
al silenzio che
accusai colpevoli
Come si esce dalla festa
con il trucco in faccia
il cuore un pò ubriaco
e una fotografia
come qualcosa che
non appartiene a noi
E restano le briciole però
Si continua a fingere lo sai
lo so Quante strade ci allontanano da qui
Ma le speranze incollate ai difetti
guariscono le ferite di ogni estranea
verità risparmiandoci l’ultimo errore
possibile…
Così il passato muore nel presente
e ci incontriamo un’altra volta qui
nell’infinito spazio di un istante
come due interpreti di un altro film
vedi caro amore mio
anche sotto la pioggia
un altro vento stende
la sua biancheria
ed asciuga le colpe e le lacrime
anche quando senza orchestra
il battito solfeggia
e l’ultimo rimasto
Ancora ci appartiene
e se lo voglio e se lo vuoi
ci aspetteremo qui…
Forse è solo il bisogno di vivere
ecco perchè in questo addio
mi cadi fra le braccia
e sembra solo un gioco
della fantasia
un’altra scusa
per accorgersi di noi
Restano le briciole però
si continua a fingere lo sai lo so
(Grazie a Margi per questo testo e a viola per le correzioni)
Songtekstvertaling
Hoeveel dingen verdelen ons?
vandaag hebben we haast.
en liefde is moeilijk
je half lachende ogen
calamitano daden en woorden
gebruikelijk…
je gedraagt je afgeleid.
Ik zet mezelf aan in mijn dromen
in een bed, zonder Horizon.
waar de zon nooit ondergaat
Zie mijn liefste
Hoe uw armen te openen
naar een ademloze wind
op de laatste leugen
tot de stilte dat
schuldige verdachten
Hoe uit het feest te komen
met make-up op het gezicht
het hart een beetje dronken
en een foto
als iets dat
het is niet van ons.
En de kruimels blijven echter over.
Je doet alsof je het Weet.
Ik weet hoeveel wegen ons hiervandaan brengen.
Maar de hoop gelijmd aan de gebreken
genees de wonden van elke vreemdeling.
de waarheid die ons de laatste fout bespaart.
kunnen…
Dus het verleden sterft in het heden
en we ontmoeten elkaar hier weer.
in de oneindige ruimte van een moment
als twee tolken van een andere film
zie mijn liefste
zelfs in de regen
een andere wind strekt zich uit
haar ondergoed.
en wegvegen schuld en tranen
zelfs zonder orkest
de hartslag sulfaat
en de laatste links
Hij is nog steeds van ons.
en als ik het wil en als jij het wilt
we wachten hier.…
Misschien is het gewoon de noodzaak om te leven
dat is waarom in dit afscheid
je valt in mijn armen
en het lijkt gewoon een spel
van fantasie
nog een excuus.
om ons te zien
De kruimels blijven echter over.
je doet alsof je weet dat ik het Weet.
(Dank aan Margi voor deze tekst en viola voor de correcties)