Mano Solo — Soif De La Vie songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Soif De La Vie" van Mano Solo.
Songteksten
A Ménilmontant derrière un comptoir,
y’avait une petite rouquine aux sourcils noirs.
Ses cheveux bouclés racontaient des histoires
que tous restaient figés à écouter jusqu’au soir.
Oh mais, elle, elle ne disait rien.
Pas même merci ou à demain.
De sa bouche grande comme un ravin
on s’y jetterais pour y mourir
une bouche, ou prétendaient certains on avait même vu un sourire.
Mais de cet homme poussant la porte
et qui commandait d’une voix forte
«j'ai soif de la vie, qu’on m’en apporte».
Et il partait dans de grands éclats de rires
qui pour la serveuse étaient comme des navires
transportant les rêves qu’elle n’avait jamais eu vers un soleil qu’elle n’aurait jamais cru.
Et il est resté là jusqu’au soir
à raconter de drôles d’histoires.
Des pays inconnus et nouveaux
juste à trois stations d’métro
d’un grand boulevard, bazar de l’espoir
où les amours se trament et se désirent
sans qu’il n’ait même plus rien à dire.
Et pour sûr qu’un jour, on y défilera
hurlait-il en s’aidant des bras.
Et il recommandait d’une voix forte
«j'ai soif de la vie, qu’on m’en apporte
que dans son goulot, elle me transporte».
Elle aurait pu l'écouter des nuits entières
en oublier de laver ses verres.
Abandonner le bar à ses clients
et avec lui s’enfuir éperdument
mais quand c’est à elle qu’il à parlé
c'était pour dire «ma p’tite dame combien qu'ça fait ?»
Alors elle a dit «c'est pour la maison»
et dans l’bistrot ça a fait sensation.
Alors il est parti comme il était venu
arraché par la rue.
Et depuis elle ne pense qu'à lui
sous le regard des autres.
Et depuis elle ne pense qu'à lui
et dans son c ur le manque se vautre.
Et chaque jour elle entend tout bas
ce petit refrain qui cogne à sa porte:
«j'ai soif de la vie, qu’on m’en apporte
que dans un grand tourbillon, elle me transporte») x 5
(Merci à Mirza pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
Een Menilmontant achter een toonbank,
er was een kleine roodharige met zwarte wenkbrauwen.
Haar krullend haar vertelde verhalen.
dat iedereen nog luisterde tot de avond.
Maar ze heeft niets gezegd.
Niet eens bedankt of tot morgen.
Uit haar mond zo groot als een ravijn
we springen erin en sterven.
een mond, of sommigen beweerden dat we zelfs een glimlach hadden gezien.
Maar deze man die de deur dichtduwt
en die met een luide stem beval
"Ik verlang naar het leven, laat het naar mij gebracht worden."
En hij vertrok in Groot gelach.
die voor de serveerster waren als schepen
dromen dragen die ze nooit had gehad tot een zon die ze nooit zou hebben geloofd.
En hij bleef daar tot de avond.
grappige verhalen vertellen.
Onbekende en nieuwe landen
drie metrostations verderop.
van een grote boulevard, bazaar van hoop
waar liefdes worden gehonoreerd en gewenst
zonder iets te zeggen.
En op een dag zullen we er zeker heen lopen.
hij schreeuwde met zijn armen.
En hij beval met een luide stem
"I thirst for life, let it be bring to me
dat ze me in haar nek draagt."
Ze had de hele nacht naar hem kunnen luisteren.
vergeet het wassen van zijn bril.
Verlaat de bar aan zijn klanten
en vluchten met hem.
maar toen hij met haar sprak
het was om te zeggen, " mijn kleine dame, hoeveel is het ?»
Dus ze zei: "Het is voor het huis»
en in de bistro was het een sensatie.
Toen ging hij weg zoals hij gekomen was.
van de straat gerukt.
En omdat ze alleen aan hem denkt
onder de ogen van anderen.
En omdat ze alleen aan hem denkt
en in zijn hart wankelt het gebrek.
En elke dag hoort ze alles laag
dat kleine refrein dat op zijn deur klopt:
"I thirst for life, let it be bring to me
dat in een grote wervelwind, ze vervoert me") x 5
(Dank aan Mirza voor deze woorden)