Månegarm — Hemfärd songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Hemfärd" van Månegarm.
Songteksten
Höstens första gryning stiger stilla, sprider sina
färger över frostig äng. Löv faller mot marken,
ett stormande hav av färger.
Ett bidande mörker, står åter vid årets port… Landet faller
mot en stilla dvala. Dunkla ter sig dagarna, under moln tyngda av regn. Isig är Rimfaxes fradga
i arla timma.
Ropen från skogen kallar mig hem, till mina
fränder…till min säng. Hemåt, hemåt…viskar mitt inre
Hem till djupa dalar och lövfyllda sänkor
Till stigarna jag alltid vandrat, till bäckar som släckt min törst
Till gölar och sjöar för mig så bekanta, där jag speglat mig, svalkat
mig under stjärnklara nätter
Hem, för att känna morgonbrisens kyla
på rådarnas berg… hem
Tankar vandrar över gammal mark. Ekon av det
gamla arvets hopp. Sluten av gudarnas tunga andedräkt
Askens blad viskar stilla, täljer om jorden och
världar nedan, om bergen och de som där råda
Viskar om det som är mitt hem
Dess rötter som sig svalka i underjordens kalla
strömmar. Täljer om visdom som dväljs och
urkraften som glöder däri.
Viskar om havet och bäckarna som där mynnar
Om skogen som ruvar dunkel och stilla
fylld av minnen och gamla sår
Seg och kraftfull, stolt och klok. Med roten i myllan
fylld av livets dryck
Täljer om de gamla folken, de vackra som dansar
över myren. Om skogens konung som stilla vakar vid tjärnens
kant
Om skogens härskarinna den fagra som förvillar.
Detta kvinnliga väsen ljuvt doftande av löv
Den viskar om himlen och stjärnorna där ovan,
om hemligheterna som djäljes där. Viskar nordanbäckens friska
vatten. Talar om Bifrost den slutliga vägen hem…
Stilla går solen ned i horisonten, de två världarna möts…
ett drömmens rike faller inpå.
från tjärnen stiger en dimma, lätt som älvors tårar.
vandrar ovan den svarta ytan.
Än en gång står jag här. På rådarnas berg.
Känner nattbrisens kyla. Månen sjunger sin full.
Hör mina fränder ropa. Välkomnar mig hem.
Aldrig mer lämnar jag detta. Detta eviga bo.
Songtekstvertaling
De eerste dageraad van de herfst stijgt nog steeds, verspreidt zijn
kleuren boven frosty Meadow. Bladeren vallen op de grond,
een stormachtige zee van kleuren.
Een helende duisternis, weer staande aan de poort van het jaar Landet het land valt
naar een stille stomp. De dagen zijn vaag, onder wolken van regen. Ijzig is Rimfaxes fradga
over arla uur.
De kreten van het bos roepen me thuis, naar de mijne
familie tot aan mijn bed. Thuis, thuis VI fluistert mijn innerlijk
De thuisbasis van diepe valleien en met bladeren gevulde gootstenen
Naar de paden die ik altijd bewandelde, naar stromen die mijn dorst lessen
Naar de kieuwen en meren voor mij zo bekend, waar ik mezelf spiekte, afgekoeld
ik tijdens sterrige nachten
Thuis, om de koude van de ochtendwind te voelen
op de berg van de radars hem thuis
Gedachten dwalen over oude grond. Echo ' s ervan
old heritage hope. Het einde van de zware adem van de goden
De bladeren van de as fluisteren zachtjes, kerven de aarde, en
werelden onder ons, over de bergen en degenen die daar heersen.
Fluistert over wat mijn thuis is
Zijn wortels zoals zij zijn koel in de kou van de onderwereld
stream. Om wijsheid uit te snijden die woont en
het primaat dat erin gloeit.
Fluistert over de zee en de rivieren die daar stromen
Over het bos dat obscuriteit en stilte zaait
gevuld met herinneringen en oude wonden
Vasthoudend en krachtig, trots en wijs. Met de wortel in de grond
gevuld met de drank van het leven
Kerf over de oude mensen, de mooie die dansen
over het moeras. Over de koning van het bos die nog steeds naar de Tarn kijkt.
rand
Over de maîtresse van het bos, de schone die bedriegt.
Deze vrouwelijke essentie ruikt zoet naar Bladeren.
Het fluistert over de hemel en de sterren boven,
over de geheimen die daar vermoord worden. Whispers nordanbäcken gezond
water. Over Bifrost gesproken, de laatste weg naar huis.…
Maar de zon gaat onder aan de horizon, de twee werelden ontmoeten elkaar.…
Er valt een droomrijk op.
uit de teer komt een mist, licht als de tranen van elfen.
zwerft boven het zwarte oppervlak.
Nogmaals, ik sta hier. Op de berg van de radars.
Ik voel de koelheid van de nachtbries. De maan zingt vol.
Hoor mijn familie roepen. Welkom thuis.
Ik laat dit nooit meer achter. Dit eeuwige nest.