Man — Exit songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Exit" van Man.
Songteksten
Faced the crowd
In a blind mirror
Skull smashed headfirst
Against this wall of inner need
I knew this fall
Would send it all down towards the lights
And they will question once more
From their unscathed towers
I’ll answer:
Go on and force
Your one-bit truth until the end
I’ll swallow every bullet
That rips through the hull
A sheltered life crawls forward, vomits
And folds around twin blades
I pull it back like last time
Yet it never cuts through all the way
I always have to take it hostage
Whenever I feel
I find no way to begin
It always bled from within
They fed the dreams so it could rip
Whenever I feel
I find no way to begin
I’ve grown content in this dream
I’ll let those others take and give
And if I had:
Leaned forward and let their downpours mask
Preburned fields growing supports for a future set in past
Every reflection would lie and every breath would climb blind
Toward their shallow corpse of a self-lit sky
And just its weight would be enough
To send it all off the edge towards that same undecided mind
Towards that self-absorbed conscience that only screams
So predictably:
«Someone burn me an exit»
Stormed their black-rise tower looming past
Drove them all out into a corner
Of the memory gridmap
Airlocked and silenced, I kept holding back
Finally burned them all alive
Before cutting off my own blood supply
I knew they had it bypassed to a bloodthirsty human mass
That infested with a false promise of a chance
And held a freedom already dried up and past
Songtekstvertaling
Tegenover de menigte
In een blinde spiegel
Hoofd ingeslagen.
Tegen deze muur van innerlijke nood
Ik wist dat deze herfst
Zou het allemaal naar beneden sturen naar het licht
En ze zullen opnieuw vragen stellen
Van hun onbeschadigde torens
Ik zal antwoorden.:
Ga door en forceer
Je enige waarheid tot het einde
Ik zal elke kogel doorslikken.
Dat scheurt door de romp.
Een beschut leven kruipt vooruit, kotst
En plooit met twee bladen.
Ik trek het terug zoals de vorige keer.
Maar het komt nooit helemaal door.
Ik moet het altijd gijzelen.
Wanneer ik me voel
Ik vind geen manier om te beginnen
Het bloedde altijd van binnenuit.
Ze voedden de dromen zodat het kon scheuren
Wanneer ik me voel
Ik vind geen manier om te beginnen
Ik ben tevreden in deze droom.
Ik zal die anderen laten nemen en geven
En als ik:
Leunde voorover en liet hun downpours masker
Voorgebrande velden groeiende ondersteuning voor een toekomst in het verleden
Elke reflectie zou liegen en elke adem zou blind klimmen.
Naar hun ondiepe lijk van een zelfverlichte hemel.
En alleen zijn gewicht zou genoeg zijn.
Om het allemaal naar die onbesliste geest te sturen.
Naar dat zelfingenomen geweten dat alleen maar schreeuwt
Zo voorspelbaar:
"Iemand verbrandt me een uitgang»
Stormde hun black-rise toren voorbij.
Ze dreven ze allemaal de hoek in.
Van het geheugen gridmap
Ik bleef me inhouden.
Ze hebben ze uiteindelijk allemaal levend verbrand.
Voordat ik mijn eigen bloedtoevoer afsneed
Ik wist dat ze het hadden laten passeren naar een bloeddorstige menselijke massa.
Dat zat vol met een valse belofte van een kans.
En had een Vrijheid al opgedroogd en verleden