Mägo De Oz — Epitafio del Destino songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Epitafio del Destino" van Mägo De Oz.
Songteksten
SR. VALDEMAR: Cuando la muerte nos enseña las garras
Ese momento en que su mano aguarda
Sientes el frío, su aliento te rodea, quieres huir, mas, se burla de tus tretas
Busqué en la hipnosis el modo de vencerla
Quizás el limbo me diera una respuesta
Mi pulso débil a punto de extinguirse, no queda tiempo, se alza sobre mí
Mi rostro se desfiguró, las sombras entran en mí, palidece mi ser inerte
Un pergamino es mi piel, la cadavérica voz
que me acecha de entre los muertos
TÁNATOS: Y los ángeles de la muerte
van arrastrándote hacia la oscuridad
Acunándote entre su manto azul
MORFEO: Hacia el más allá
TÁNATOS: En las sendas de los sepulcros
hay Necromantes que invocan tu final
El arúspice del dolor
SR.VALDEMAR: La dama de rostro aciago, su gélida voz es llanto
La diosa de los lamentos Serpiente devora almas
CORINTIO: La arrogancia, el delirio
MORFEO: Sólo un necio que jugaba a ser un dios
TÁNATOS: Arrepentíos
CORINTIO: Epitafio del destino
MORFEO: Puedes dejarle dormir, él ha muerto ya SR.VALDEMAR: Te vanaglorias con ese aire burlesco
De haber retado en todos esos cuentos
La dama negra con su llave de plata prendió su lágrima escarlata
TÁNATOS: Nada detiene su poder, magnificencia infernal
somos juguetes a su antojo con su danza el ritual
consumiendo tu ser, su sonrisa es putrefacta
TÁNATOS: Y los ángeles de la muerte
van arrastrándote hacia la oscuridad
Acunándote entre su manto azul
En las sendas de los sepulcros
hay Necromantes que invocan tu final
El arúspice del dolor
SR.VALDEMAR: La dama de rostro aciago
su gélida voz es llanto
La diosa de los lamentos, serpiente devora almas
CORINTIO Y TÁNATOS: La arrogancia, el delirio
CORINTIO: Sólo un necio que jugaba a ser un dios
CORINTIO Y TANATOS: Epitafio del destino
MORFEO: Puedes dejarle dormir, él ha muerto ya
Tú te burlaste de su poder y ahora da la espalda a su lamentación
La muerte no te liberará, tormento eterno has de sufrir
Sólo el amor logra tu perdón, será Virginia y su compasión
TÁNATOS: No hay indulto a tu agonía, muerte mira hacia otro lado
SR.VALDEMAR: La insolencia en tu escritura ha encendido su cólera
TÁNATOS: No esperes misericordia, sus dominios son eternos
SR.VALDEMAR: Jamás dudó, no se apiadó
las almas se hunden en sus fauces
TÁNATOS: Y los ángeles de la muerte
van arrastrándote hacia la oscuridad
Acunándote entre su manto azul hacia el más allá
En las sendas de los sepulcros
hay Necromantes que invocan tu final
El arúspice del dolor
TÁNATOS: La dama de rostro aciago, su gélida voz es llanto
La dios de los lamentos, serpiente devora almas
CORINTIO: La arrogancia, el delirio
SR.VALDEMAR: Sólo un necio que jugaba a ser un dios
TÁNATOS: Arrepentíos
CORINTIO: Epitafio del destino
SR.VALDEMAR: Puedes dejarme dormir, yo he muerto ya MORFEO: Todo aquel amor que tú niegas a tu corazón es tu condena
Sólo en el amor podrás encontrar la paz que no has tenido nunca
AZRAEL: En cada rincón del alma hay grietas rotas por amor
Ni las bestias ni los dioses pueden huir de su dolor
No ha nacido quién no tema amar por no sufrir así
Corazón cobarde que se oculta en vez de vivir
Es el sufrimiento nuestra deuda por no respetar
Lo que los latidos han dictado a todo hombre mortal
El impulso que cabalga raudo opuesto a la razón
Todo aquello que perdura se dibuja en el amor
VIRGINIA: Mi amor sangra traicionado
(Gracias a Lyana por esta letra)
Songtekstvertaling
Wanneer de dood ons de klauwen leert
Het moment waarop zijn hand wacht
Je voelt de kou, zijn adem omringt je, je wilt weglopen, maar hij spot met je onzin.
Ik zocht in hypnose naar een manier om het te overwinnen.
Misschien zou limbo me een antwoord geven.
Mijn zwakke pols gaat vervagen, er is geen tijd meer, het stijgt op.
Mijn gezicht is verminkt, de schaduwen komen in me binnen, mijn inert zijn verbleekt
Een rol is mijn huid, de kadaver stem
die me uit de dood stalkt.
TANATHOS: and the Angels of death
ze sleuren je in het donker.
Jou in zijn blauwe mantel krabben
Morpheus: naar het hiernamaals
TANATHOS: in de paden van de graven
er zijn necromancers die jouw einde aanroepen.
De aruspensie van de pijn
De dame met een zuur gezicht, haar koude stem huilt
De godin van de huilende slang verslindt zielen
Corinthiërs: arrogantie, delirium
Morpheus: gewoon een dwaas die speelde om een God te zijn
TANATAS: berouw
Korinthisch: grafschrift van het lot
Laat hem maar slapen, hij is al dood.
Om al die verhalen te hebben uitgedaagd
De zwarte dame met haar zilveren sleutel ving haar scharlaken traan
TANATHOS: niets stopt zijn kracht, helse grootsheid
we zijn speelgoed naar uw zin met uw dansritueel
het verteren van je wezen, haar glimlach is verrot
TANATHOS: and the Angels of death
ze sleuren je in het donker.
Jou in zijn blauwe mantel krabben
Op de paden van de graven
er zijn necromancers die jouw einde aanroepen.
De aruspensie van de pijn
Meneer VALDEMAR: de dame met het gezicht van aciago
zijn koude stem huilt
De godin van het jammeren, de slang verslindt zielen
Korintiërs en TANATIËRS: arrogantie, delirium
Corinthiërs: gewoon een dwaas die speelde om een God te zijn
Korintiërs en TANATIËRS: grafschrift van het lot
Je kunt hem laten slapen, hij is al dood.
Je bespotte zijn kracht en nu draai je je rug naar zijn treurnis.
De dood zal je niet verlossen, eeuwige kwelling moet je lijden
Alleen liefde bereikt je vergeving, het zal Virginia zijn en haar mededogen.
TANATHOS: er is geen vergiffenis voor je kwelling, dood kijk weg
Mr. VALDEMAR: onbeschaamdheid in uw schrijven heeft zijn woede ontstoken.
TANATHOS: verwacht geen genade, hun domeinen zijn eeuwig
Hij twijfelde nooit, hij had nooit medelijden.
zielen zinken in hun kaken
TANATHOS: and the Angels of death
ze sleuren je in het donker.
Je tussen z ' n blauwe mantel en het hiernamaals vastklemmen.
Op de paden van de graven
er zijn necromancers die jouw einde aanroepen.
De aruspensie van de pijn
De dame met een zuur gezicht, haar koude stem huilt
De God van het jammeren, de slang verslindt zielen
Corinthiërs: arrogantie, delirium
Meneer VALDEMAR: gewoon een dwaas die speelde om een God te zijn
TANATAS: berouw
Korinthisch: grafschrift van het lot
SR. VALDEMAR: u kunt me laten slapen, Ik ben al gestorven Morpheus: al die liefde die u ontkent uw hart is uw veroordeling
Alleen in liefde kun je de vrede vinden die je nooit hebt gehad
AZRAEL: in elke hoek van de ziel zijn er scheuren gebroken door liefde
Dieren en goden kunnen hun pijn niet ontlopen.
Niemand is geboren die niet bang is om lief te hebben voor het niet lijden zoals dit.
Een laf hart dat zich verbergt in plaats van te leven.
Het lijdt onder onze schuld omdat we het niet respecteren
Wat de beats hebben gedicteerd aan elke sterveling.
De impuls die raudo tegen de rede ingaat
Alles wat voortleeft wordt aangetrokken door de liefde
VIRGINIA: mijn liefde bloedt verraden
(Dank aan Lyana voor deze tekst)