Mafalda Veiga — Lado (A Lado) songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Lado (A Lado)" van Mafalda Veiga.
Songteksten
Há gente que espera de olhar vazio
Na chuva, no frio, encostada ao mundo
A quem nada espanta
Nenhum gesto
Nem raiva ou protesto
Nem que o sol se vá perdendo lá ao fundo
Há restos de amor e de solidão
Na pele, no chão, na rua inquieta
Os dias são iguais já sem saudade
Nem vontade
Aprendendo a não querer mais do que o que resta
E a sonhar de olhos abertos
Nas paragens, nos desertos
A esperar de olhos fechados
Sem imagens de outros lados
A sonhar de olhos abertos
Sem viagens e regressos
Outro dia lado a lado
Há gente nas ruas que adormece
Que se esquece enquanto a noite vem
É gente que aprendeu que nada urge
Nada surge
Porque os dias são viagens de ninguém
A sonhar de olhos abertos
Nas paragens, nos desertos
A esperar de olhos fechados
Sem imagens de outros lados
A sonhar de olhos abertos
Sem viagens e regressos
A esperar de olhos fechados
Outro dia lado a lado
Aprende-se a calar a dor
A tremura, o rubor
O que sobra de paixão
Aprende-se a conter o gesto
A raiva, o protesto
E há um dia em que a alma
Nos rebenta nas mãos
Songtekstvertaling
Er zijn mensen die verwachten leeg te lijken.
In de regen, in de kou, leunend tegen de wereld
Die niets verbaast.
Geen gebaar
Geen woede of protest.
Noch dat de zon verloren is op de achtergrond
Er zijn overblijfselen van liefde en eenzaamheid
Op de huid, op de vloer, op de rusteloze straat
De dagen zijn al hetzelfde zonder verlangen.
Dat zal ook niet gebeuren.
Leren om niet meer te willen dan wat er over is
En dromen met open ogen
In de haltes, in de woestijnen
Wachten met gesloten ogen
Geen foto ' s van andere zijden
Dromen met open ogen
Geen reizen en retour
Nog een dag naast elkaar
Er zijn mensen op straat die in slaap vallen.
Die vergeet terwijl de nacht komt
Het zijn mensen die hebben geleerd dat niets dringend is.
Er komt niets tussen.
Want de dagen zijn niemands reizen
Dromen met open ogen
In de haltes, in de woestijnen
Wachten met gesloten ogen
Geen foto ' s van andere zijden
Dromen met open ogen
Geen reizen en retour
Wachten met gesloten ogen
Nog een dag naast elkaar
Men leert de pijn tot zwijgen te brengen.
Het trillen, het blozen
Wat er over is van passie
Men leert het gebaar in bedwang te houden.
De woede, het protest
En op de dag dat de ziel
Het blaast ons in de handen