Lynda Lemay — Debout sur les pissenlits songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Debout sur les pissenlits" van Lynda Lemay.
Songteksten
T’as ni cogné ni sonné
T’as longé le mur du côté
Et te voici, debout sur les pissenlits
Tu vois jouer mes enfants
Et j’les entends qui crient «Maman»
«Y'a un monsieur qu’est bizarre
A coté d’la balançoire
Viens lui parler nous on comprend pas son histoire»
Et me voici près de toi
J’suis ébahie que tu sois là
Tu n’as pas changé d’un brin
C’qui est différent, c’est que t’es sur mon terrain
C’qui est différent, c’est qu’ma main ne vit plus dans ta
Main
Tu n’as pas changé du tout
A part qu’y a mes enfants qui jouent
Autour de toi, autour de nous
Y’a quelque chose qui cloche là dessous
T’as commencé à parler
J’ai commencé à pleurer
Puis les enfants ils se sont mis à pas t’aimer
«Maman c’est qui ce monsieur
Qui fout des larmes dans tes yeux?»
Je leur explique à demi
Que t’es disons un ami
Ça leur suffit
Ils s’réfugient dans la maison
J’ai fais exprès, j’ai pas dit
Ni d’où tu viens ni ton prénom
J’me sens comme prise ne otage
J’me sens coupable d’avoir les deux yeux qui nagent
J’me sens coupable de ne pas te défendre au passage
J’me sens comme pas très correcte
Face aux visages dans la fenêtre
De mes enfants qui font la tête
Y’a quelque chose qui cloche
Mais j’reste
A écouter tes versions
De notre fin de passion
Et j’ai le cur qui s’empiffre d'émotion
J’suis affamée comme un lion
J’ai rien qu’envie de mordre à fond
Dedans ta bouche en mouvement
Qui me dit tout simplement
Les mots qui touchent
Qui font mouche comme avant
J’suis nostalgique à mourir
Je pleus des larmes de désir
Tu n’as pas changé d’une miette
C’qui est différent c’est les enfants qui nous guettent
C’qui est différent c’est que ma vie moi ben je l’ai
Refaite
Les pissenlits vont flétrir
Leurs cheveux jaunes vont pâlir
Devenir poussière et puis partir
Y’a quelque chose qu’est moche à mourir
Ça y est j’entends les gamins
Me dire «Maman on a faim»
J’regarde ma montre il est déjà midi et vingt
Ça fait deux heures qu’on est là
Deux heures que tu me tends les bras
Dans ma petite cervelle
J’suis déjà toute infidèle
Ça faisait longtemps que j’m'étais pas sentie si belle
J’m’entends de dire «Désolée, y’a les enfants qui
M’appellent»
Je monte sur mon balcon
Quand j’me retourne t’as les yeux comme des rayons
Tu fais demi-tour et soudain je suis prise de frissons
Tu longes le mur du côté
Et ta voiture eh ben je l’entends démarrer
Et au lieu de te retenir
J’prends une casserole j’mets d’l’eau à bouillir
Il est midi quarante-quatre
Les gamins mangent des pâtes
Moi j’suis dehors à genoux sur le gazon
Un pissenlit dans les mains, qui a la marque de ton talon
T’avais fait ça y’a dix ans
Revenir me voir en coup d’vent
Quand mon plus vieux il était encore au biberon
N’as tu pas vu que son frère, il a les yeux comme des
Rayons
Neuf ans et quelques poussières
Et ta fossette sur le menton?
Songtekstvertaling
Je hebt niet geklopt of gebeld.
Je liep langs de muur aan de zijkant.
En hier sta je dan, op paardenbloemen
Je ziet mijn kinderen spelen.
En ik hoor ze schreeuwen "Mam»
"Er is een heer die raar is
Naast de schommel
Kom met hem praten we begrijpen zijn verhaal niet»
En hier ben ik bij je.
Ik ben verbaasd dat je hier bent.
Je bent niets veranderd.
Wat anders is, is dat je op mijn terrein bent.
Wat anders is, is dat mijn hand niet langer in jouw handen leeft.
Hand
Je bent helemaal niet veranderd.
Behalve dat mijn kinderen spelen.
Om je heen, om ons heen.
Er is iets mis daar beneden.
Je begon te praten.
Ik begon te huilen.
Toen begonnen de kinderen niet meer van je te houden.
"Mam, wie is deze heer?
Wie huilt er in je ogen?»
Ik leg ze de helft uit.
Laten we zeggen dat je een vriend bent.
Dat is genoeg voor hen.
Zij nemen hun toevlucht in het huis.
Ik deed het met opzet, ik zei niet
Noch waar je vandaan komt, noch Je voornaam.
Ik heb zin om geen gijzelaar te nemen.
Ik voel me schuldig dat beide ogen zwemmen.
Ik voel me schuldig dat ik je niet verdedig.
Ik voel me niet helemaal correct.
Gezichten in het raam
Van mijn kinderen die het hoofd maken
Er is iets mis.
Maar ik blijf.
Om naar uw versies te luisteren
Van ons einde van de passie
En mijn kont zit vol emotie.
Ik heb honger als een leeuw.
Ik wil gewoon hard bijten.
In je mond bewegen
Die me gewoon vertelt
De woorden die raken
Die vliegen zoals voorheen
Ik ben nostalgisch om te sterven
Ik huil tranen van verlangen
Je bent niets veranderd.
Wat anders is, zijn de kinderen die op ons wachten.
Wat anders is, is dat mijn leven Ik ben ik heb
Opnieuw
Paardenbloemen zullen verwelken
Hun gele haar zal bleek worden.
Stof worden en dan weggaan.
Er is iets lelijks om voor te sterven.
Dat is het. Ik hoor de kinderen.
Zeg me " mam, we hebben honger»
Ik kijk naar mijn horloge het is al middag en 20
We zijn hier al twee uur.
Twee uur steek je je armen uit.
In mijn kleine brein
Ik ben al ontrouw.
Het is lang geleden dat ik me zo mooi voelde.
Ik hoor mezelf zeggen "sorry, er zijn kinderen die
Bel me.»
Ik klim op mijn balkon
Als ik me omdraai, heb je ogen als stralen.
Je draait je om en opeens ril ik.
Je rent langs de muur aan de zijkant
En je auto goed ik hoor het beginnen
En in plaats van je tegen te houden
Ik neem een pot Ik zet water om te koken
Het is vierenveertig uur ' s middags.
Kinderen eten pasta.
Ik lig op m ' n knieën op het gazon.
Een paardenbloem in je handen, met het merkteken van je hiel.
Dat deed je tien jaar geleden.
Kom terug om me te zien in gust
Toen mijn oudste nog in de fles zat
Heb jij niet gezien dat zijn broer ogen heeft als die van hem?
Ray
Negen jaar en wat stof.
En je kuiltje op je kin?