Lucio Battisti — La luce dell'est songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "La luce dell'est" van Lucio Battisti.
Songteksten
La nebbia che respiro ormai
si dirada perché davanti a me
un sole quasi bianco sale ad est
La luce si diffonde ed io
questo odore di funghi faccio mio
seguendo il mio ricordo verso est
Piccoli stivali e sopra lei
una corsa in mezzo al fango e ancora lei
poi le sue labbra rosa e infine noi
Scusa se non parlo ancora slavo
mentre lei che non capiva disse bravo
e rotolammo fra sospiri e "da"
Poi seduti accanto in un'osteria
bevendo un brodo caldo che follia
io la sentivo ancora profondamente mia
Ma un ramo calpestato ed ecco che
ritorno col pensiero.
E ascolto te il passo tuo
il tuo respiro dietro me
A te che sei il mio presente
a te la mia mente
e come uccelli leggeri
fuggon tutti i miei pensieri
per lasciar solo posto al tuo viso
che come un sole rosso acceso
arde per me.
Le foglie ancor bagnate
lascian fredda la mia mano e più in là
un canto di fagiano sale ad est
qualcuno grida il nome mio
smarrirmi in questo bosco volli io
per leggere in silenzio un libro scritto ad est
Le mani rosse un poco ruvide
la mia bocca nell'abbraccio cercano
il seno bianco e morbido tra noi
Dimmi perché ridi amore mio
proprio così buffo sono io
la sua risposta dolce non seppi mai!
L'auto che partiva e dietro lei
ferma sulla strada lontano ormai
lei che rincorreva inutilmente noi
Un colpo di fucile ed ecco che
ritorno col pensiero
e ascolto te il passo tuo
il tuo respiro dietro me
A te che sei il mio presente
a te la mia mente
e come uccelli leggeri
fuggon tutti i miei pensieri
per lasciar solo posto al tuo viso
che come un sole rosso acceso
arde per me
come un sole rosso acceso
arde per me
Songtekstvertaling
De mist die nu ademt verdwijnt, omdat voor mij de zon bijna wit opkomt in het oosten het licht verspreidt zich en ik deze geur van de paddenstoelen die ik zelf Maak naar mijn herinnering en naar het oosten, kleine laarzen, en over jou een ritje in de modder en nog steeds zij dan zijn roze lippen, en tenslotte, we verontschuldigen als je niet stil spreekt, een slavin, terwijl ze niet begreep hij zei goed en rogolammo tussen Zuchten en "uit" dan zitten in een herberg drinken van een hete bouillon die waanzin, ik voelde nog steeds diep, maar mijn tak liep op en hier terug met vertrapt de gedachte.
En ik luister naar u uw stap uw adem achter mij aan u die mijn geschenk aan u mijn geest en als licht vogels vlieden al mijn gedachten om de enige ruimte voor uw gezicht dat als een heldere rode zon brandt voor mij te verlaten.
De bladeren nog steeds nat laat koud mijn hand en verder op een lied van fazant stijgt naar het oosten iemand schreeuwt mijn naam verlies me in dit bos Ik wilde dat ik in stilte een boek geschreven naar het Oosten de rode handen een beetje ruw mijn mond in de omhelzing zoek De Witte en zachte borst tussen ons vertel me waarom je lacht mijn liefde gewoon zo grappig Ik ben zijn lief antwoord dat ik nooit wist!
De auto die achter je begon, stopte op de weg ver weg, nu rent ze onnodig met een geweer, en, zie, ik keer terug in gedachten en luister naar je je ademhaling achter me, je bent mijn geschenk aan jou, mijn geest, en als de vogels de ochtend verlichten breekt al mijn gedachten om wat ruimte te laten voor je gezicht als de rode zon brandt voor mij als een zon verlicht rode fakkels voor mij