Luciana Souza — Never Die Young songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Never Die Young" van Luciana Souza.
Songteksten
We were ring-around-the-rosy children, they were circles around the sun.
Never give up, never slow down, never grow old, never ever die young.
Synchronized with the rising moon, even with the evening star,
they were true love written in stone, they were never alone, they were never
that far apart.
And we who couldn’t bear to believe they might make it, we got to close our
eyes.
Cut up our losses into doable doses, ration our tears and sighs.
Oh, you could see them on the street on a Saturday night. Everyone used to run
them down.
They’re a little too sweet, they’re a little too tight, not enough tough for
this town.
Couldn’t touch them with a ten-foot pole, no, it didn’t seem to rattle at all.
They were glued together body and soul, that much more with their backs up against the wall.
Oh, hold them up, hold them up, never do let them fall
prey to the dust and the rust and the ruin that names us and claims us and
shames us all.
I guess it had to happen someday soon- wasn’t nothing to hold them down.
They would rise from among us like a big balloon, take the sky, forsake the
ground.
Oh, yes, other hearts were broken, yeah, other dreams ran dry
but our golden ones sail on, sail on to another land beneath another sky.
(Let other hearts be broken, let other dreams run dry)
but our golden ones sail on, sail on to another land beneath another sky,
beneath another sky.
Hold them up, hold them up, hold them up, hold them up, hold them up,
hold them up…
(Hold them up, don’t let them fall).
Songtekstvertaling
We waren ring-around-the-rosy kinderen, het waren cirkels rond de zon.
Nooit opgeven, nooit vertragen, nooit oud worden, nooit jong sterven.
Gesynchroniseerd met de opkomende maan, zelfs met de avondster,
ze waren ware liefde geschreven in steen, ze waren nooit alleen, Ze waren nooit
zo ver uit elkaar.
En wij die het niet konden verdragen om te geloven dat ze het zouden halen, we moeten onze
oog.
We snijden onze verliezen in bruikbare doses, rantsoeneren onze tranen en zuchten.
Oh, Je kon ze op de straat zien op een zaterdagavond. Iedereen rende weg.
ze liggen.
Ze zijn een beetje te zoet, ze zijn een beetje te strak, niet genoeg stoer voor
deze stad.
Kon ze niet aanraken met een drie meter lange paal, nee, het leek helemaal niet te rammelen.
Ze waren lichaam en ziel aan elkaar gelijmd, zoveel meer met hun rug tegen de muur.
Oh, hou ze omhoog, hou ze omhoog, laat ze nooit vallen
prooi aan het stof en de roest en de ruïne die ons noemt en ons claimt en
beschaamt ons allemaal.
Ik denk dat het op een dag moest gebeuren - was niet niets om ze vast te houden.
Ze zouden uit ons midden opstaan als een grote ballon, de lucht nemen, de
grond.
Oh, ja, andere harten waren gebroken, Ja, andere dromen waren op
maar onze gouden varen verder, varen verder naar een ander land onder een andere hemel.
(Laat andere harten breken, laat andere dromen opdrogen)
maar onze gouden varen verder, varen verder naar een ander land onder een andere hemel,
onder een andere hemel.
Hou ze omhoog, hou ze omhoog, hou ze omhoog, hou ze omhoog, hou ze omhoog,
hou ze omhoog.…
(Houd ze omhoog, laat ze niet vallen).