Luca Carboni — Malinconia songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Malinconia" van Luca Carboni.
Songteksten
La malinconia ha le onde come il mare ti fa andare e poi tornare
ti culla dolcemente
la malinconia si balla come un lento la puoi stringere in silenzio
e sentire tutto dentro
èsentirsi vicini e anche lontani èviaggiare stando fermi
èvivere altre vite
èsentirsi in volo dentro gli aereoplani sulle navi illuminate
sui treni che vedi passare
ha la luce calda e rossa di un tramonto
di un giorno ferito che non vuole morire mai
sembra quasi la felicità, sembra quasi l’anima che va il sogno che si mischia alla realtà
puoi scambiarla per tristezza ma e' solo l’anima che sa che anche il dolore servirà
e si ferma un attimo a consolare il pianto
del mondo ferito che non vuol morire mai
e perdersi tra le dune del deserto tra le onde in mare aperto
anche dentro questa città
e sentire che tutto si puòperdonare, che tutto èsempre uguale
cioèche tutto puòcambiare
èstare in silenzio ad ascoltare e sentire che puòesere dolce
un giorno anche morire
nella luce calda e rossa di un tramonto
di un giorno ferito che non vuole morire mai
sembra quasi la felicitàsembra quasi l’anima che va il sogno che si mischia alla realtà
puoi scambiarla per tristezza ma èsolo l’anima che sa che anche il dolore passerà
e si ferma un attimo a consolare il pianto
di un amore ferito che non vuole morire mai
Songtekstvertaling
Melancholie heeft golven als de zee je laat gaan en dan terugkomen
ze wiegt je lief.
melancholie danst als een slow je kunt het in stilte houden
en voel alles binnenin
hij voelt zich dichtbij en zelfs ver weg. hij staat stil.
leef andere levens
het is om te voelen in de vlucht in vliegtuigen op verlichte schepen
op de treinen zie je pas
het heeft het warme rode licht van een zonsondergang
van een gewonde dag die nooit wil sterven
het lijkt bijna geluk, het lijkt bijna de ziel die gaat de droom die mengt met de werkelijkheid
je kunt het verwarren met verdriet maar het is gewoon de ziel die weet dat de pijn ook zal dienen
en hij stopt even om het huilen te troosten.
van de gewonde wereld die nooit wil sterven
en verdwalen in de woestijn duinen tussen de open zee golven
zelfs in deze stad.
en voelen dat alles verloren kan gaan, dat alles altijd hetzelfde is
dat alles kan veranderen
het is om stil te zijn om te luisteren en te voelen dat het zoet kan zijn
op een dag ga je zelfs dood.
in het warme rode licht van een zonsondergang
van een gewonde dag die nooit wil sterven
het lijkt bijna geluk lijkt bijna op de ziel die gaat de droom die mengt met de werkelijkheid
je kunt het verwarren met verdriet, maar het is alleen de ziel die weet dat zelfs de pijn zal overgaan.
en hij stopt even om het huilen te troosten.
van een gewonde liefde die nooit wil sterven