Louis Capart — Petit pierre et muriel songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Petit pierre et muriel" van Louis Capart.
Songteksten
Les enfants ont brisé leur carapace étanche
Et prennent les chemins qu’on avait interdit
Depuis longtemps ceux-là parlaient d’une revanche
Et ce matin d'été fût le moment choisi
Mères dans vos foyers qui pleurez votre enfance
Vos cages de coton n’ont su les retenir
Par delà votre larme et bien vaine souffrance
Ils s’en vont ce matin droit dans leur avenir
Petit Pierre et Michelle
S’en vont par les chemins
Courent de terre en ciel
En se donnant la main
Le petit déjeuner sera le lait de chèvre
Et dans les champs de blé nous ferons notre pain
La rosée sera bonne à la pointe des lèvres
La pluie nous lavera de la boue des chemins
Nous ne reviendrons pas dans ce monde bizarre
Où l’on donne le jour en fermant les volets
Nous voguerons longtemps bercés par le hasard
Des rêves que sinon nous n’aurions jamais faits
Sylvie, Jeanne et Muriel
S’en vont par les chemins
Courent de terre en ciel
En se donnant la main
Plus de peine et de larmes et de portes au pays
Nous n’aurons plus ni dieux, ni maîtres ni frontières
Par nos mains nous vivrons la véritable vie
De ceux qui ont trouvé un peu plus de lumière
Plus de grandes maisons qui déchiraient le ciel
Et le vaste horizon sera notre demeure
Plus une seule guerre, un repos naturel
Où les enfants nouveaux n’auront plus jamais peur
Petit Pierre et Muriel
S’en vont par les chemins
Courent de terre en ciel
En se donnant la main
Songtekstvertaling
De kinderen braken hun waterdichte omhulsel.
En neem de paden die verboden waren.
Lange tijd spraken zij over wraak.
En deze zomer ochtend was de gekozen tijd
Moeders in jullie huizen die rouwen om jullie jeugd
Je katoenen kooien konden ze niet vasthouden.
Voorbij je tranen en ijdel lijden
Ze vertrekken vanmorgen recht in hun toekomst.
Little stone en Michelle
Ga de weg
Ren van aarde naar Hemel
Door handen te schudden
Het ontbijt zal geitenmelk zijn.
En in de velden van tarwe maken we ons brood
Dauw zal goed zijn aan het uiteinde van de lippen
De regen zal ons wassen uit de modder van de paden
We zullen niet terugkeren naar deze vreemde wereld.
Waar we bevallen door de luiken te sluiten
We zullen varen lang geschud door toeval
Dromen die we anders nooit zouden hebben gemaakt
Sylvie, Jeanne en Muriel
Ga de weg
Ren van aarde naar Hemel
Door handen te schudden
Meer verdriet en tranen en deuren naar het land
We zullen geen goden meer hebben, geen meesters meer, geen grenzen meer.
Door onze handen zullen we het echte leven leiden.
Van hen die een beetje meer licht hebben gevonden
Meer grote huizen die de lucht verscheuren
En onze verblijfplaats is de uitgestrekte horizon.
Meer een enkele oorlog, een natuurlijke rust
Waar nieuwe kinderen nooit meer bang zullen zijn
Kleine steen en Muriel
Ga de weg
Ren van aarde naar Hemel
Door handen te schudden