Lou Reed — The City In The Sea/Shadow songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "The City In The Sea/Shadow" van Lou Reed.
Songteksten
Death has reared himself a throne
In a strange city alone
Death has reared himself a throne
In a strange city alone
Their shrines and palaces are not like ours
They do not tremble and rot eaten with time
Death has reared himself a throne
Lifted by forgotten winds resignedly beneath the sky
The melancholy waters lie a crown of stars
In a strange city alone
A heaven God does not condemn
But the everlasting shadow makes mockery of it all
No holy rays come down
Lights from the lurid deep sea
Stream up the turrets silently
Up thrones, up arbors
Of sculpted ivy and stone flowers
Up domes, up spires
Kingly halls all are melancholy shrines
The columns, frieze and entablature
Chokingly shockingly intertwined
The mast the viol and the vine twisted
There amid no earthly moans
Hell rises from a thousand thrones, does reverence to death
And death does give his undivided time
There are open temples
And graves on a level with the waves
Death looms and looks, huge, gigantic
There is a ripple, now a wave
Towers thrown aside
Sinking in the dull tide
The waves glowing redder
The very hours losing their breath
All the cunning stars watching fitfully over night
After night of matchless sleep
Matched only with the whole of dream
The tell-tale beating of the heart the breath
The desire, the pose
One poses upon the precipice
To fall to run to dive to tumble to fall down
Down into the spiral down and then
One sees one’s own death
One sees one committing murder
Or atrocious violent acts and T
Songtekstvertaling
De dood heeft zichzelf een troon bezorgd.
In een vreemde stad alleen
De dood heeft zichzelf een troon bezorgd.
In een vreemde stad alleen
Hun heiligdommen en paleizen zijn niet zoals de onze.
Ze beven niet en rotten weg met de tijd.
De dood heeft zichzelf een troon bezorgd.
Opgetild door de vergeten wind onder de hemel
De melancholische wateren zijn een kroon van sterren.
In een vreemde stad alleen
Een hemel die God niet veroordeelt
Maar de eeuwige schaduw Spot ermee.
Er komen geen heilige stralen naar beneden.
Lichten uit de lugubere diepzee
Stroom de torens stilletjes naar boven.
Op tronen, op arbors
Van gebeeldhouwde klimop en van steenbloemen
Koepels omhoog, torenspitsen
Kingly halls zijn allemaal melancholische heiligdommen
De kolommen, Fries en instablatuur
Verbazingwekkend verstrengeld
De mast de viol en de wijnstok gedraaide
Er zijn geen aardse kreunen
De hel komt op van duizend tronen, eerbiedigt de dood.
En de dood geeft zijn onverdeelde tijd
Er zijn open tempels
En de graven om zich met golven te bedekken.
De dood dreigt en ziet er enorm uit.
Er is een rimpel, nu een golf
Torens weggegooid
Zinken in het doffe tij
De golven gloeien roder
De uren dat ze hun adem verliezen
Al de sluwe sterren die ' s nachts fit kijken.
Na de nacht van de matchloze slaap
Alleen geëvenaard met de hele droom
Het kloppend verhaal van het hart de adem
Het verlangen, de houding
Men stelt zich op de afgrond
Om te vallen om te duiken om te vallen om te vallen
In de spiraal naar beneden en dan
Je ziet je eigen dood.
Men ziet iemand een moord plegen.
Of gruwelijke gewelddaden en