Lord Belial — Hymn Of The Ancient Misanthropic Spirit Of The Forest songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Hymn Of The Ancient Misanthropic Spirit Of The Forest" van Lord Belial.
Songteksten
I hover, the moon is full above
Its silvery shine reflects in the water below
The night-filled air surrounds me and we two are one
I smell it with my tongue, this is how I guard my home
This is the hymn of the ancient misanthropic spirit
The trees are the audience, they shall forever feed from it No man has entered this land and returned to tell about it I am the ancient misanthropic spirit of the forest
Once stigmatised by a sudden beam of light
A nimbus of hate protected my domain
The light fought hard but I was strong, so it tried in vain
Cast aside, forever slain, I fed well from its pain
This is the hymn of the ancient misanthropic spirit
The trees are the audience, they shall forever feed from it No man has entered this land and returned to tell about it I am the ancient misanthropic spirit of the forest
Now in solitude I start to chant my hymn
A forest greets me, so I dive into its womb
A friend of theirs has died, I bury it in its tomb
And then we chant with sorrow, chanting this old tune
This is the hymn of the ancient misanthropic spirit
The trees are the audience, they shall forever feed from it No man has entered this land and returned to tell about it I am the ancient misanthropic spirit of the forest
Songtekstvertaling
I hover, the moon is full above
Zijn zilverkleurige glans reflecteert in het water eronder.
De nachtgevulde lucht omringt me en wij twee zijn een
Ik ruik het met mijn tong, zo bewaak ik mijn huis.
Dit is de hymne van de oude misantropische geest.
De bomen zijn het publiek, ze zullen zich er voor altijd van voeden geen mens is dit land binnengekomen en teruggekeerd om erover te vertellen Ik ben de oude misantropische geest van het bos
Ooit gestigmatiseerd door een plotselinge lichtstraal
Een nimbus van haat beschermde mijn domein.
Het licht vocht hard, maar ik was sterk, dus het probeerde tevergeefs.
Opzij gezet, voor altijd gedood, voedde ik goed van de pijn
Dit is de hymne van de oude misantropische geest.
De bomen zijn het publiek, ze zullen zich er voor altijd van voeden geen mens is dit land binnengekomen en teruggekeerd om erover te vertellen Ik ben de oude misantropische geest van het bos
Nu in eenzaamheid begin ik mijn hymne te zingen.
Een bos groet me, dus ik duik in de baarmoeder.
Een vriend van hen is gestorven, ik begraaf het in zijn tombe.
En dan zingen we met verdriet, zingen deze oude melodie
Dit is de hymne van de oude misantropische geest.
De bomen zijn het publiek, ze zullen zich er voor altijd van voeden geen mens is dit land binnengekomen en teruggekeerd om erover te vertellen Ik ben de oude misantropische geest van het bos