Lofofora — L'éclipse songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "L'éclipse" van Lofofora.
Songteksten
On y a cru, mon amour, que ça nous arriverait
Un aller en première pour l’idylle inégalée
On la voulait l’histoire, on pensait l’avoir méritée
Alors tu m’as ouvert ton coeur et j’ai plongé sans hésiter
Tu savais que j'étais pas étanche
Dans l’ivresse des profondeurs
Je voyais comme une dernière chance
Sans m’estimer à la hauteur
De pénétrer ton existence
Mais on se trouvait si beaux dans le miroir
Que nos regards nous offraient
Au grand jamais on y verrait un pavé dans le reflet
C'était tellement surnaturel et évident
Qu’on aurait traversé la mer à pieds sans se demander comment
On y a cru c’est vrai
Mais peut être pas assez
Maintenant va savoir quand va nous passer
Le sale goût amer dur à avaler
T'étais ma viscérale, ma fiancée de Frankenstein, ma madame rêve
Celle qui fait monter la sève et tomber la pression
Tu semblais me réanimer me ramener à la raison
Avant toi j'étais zombie, prince de Valachie
Comme une momie qui s'étirait dans des fondations avachies
Prêt à mourir encore cent fois pour goutter ta substance
Je t’ai dévoré à outrance
On y a cru d’accord
Peut être même un peu trop fort
Dans nos cris dans nos corps
Va savoir à quelle heure s'éclipseront les remords
Pour toi, j’aurais voulu soulever des montagnes
Mais je suis du genre à baisser les bras devant un tas de sable
Dans mon bac à râteaux, pas de quoi faire un château
Seulement un grain écrasé dans un étau
Quand tendrement tu prenais ma tête entre tes mains
Moi je me la prenais moins et ça me faisait du bien
Mais ma connerie, ma folie, mes manières, de gamins
T’ont poussée ma chérie à écrire le mot fin
Et me voilà dans mon coin à chialer comme un con
Il me fallait au moins ça pour que je t'écrive encore une chanson
Et que j’apprenne que l’amour ne sert pas de remède
J'étais trop ignorant pour te prendre sans te perdre
Je te souhaite l’extase avec un autre que moi
Mais pas tout de suite
Qu’un prince charmant te rende visite et heureuse
Mais quand même pas trop vite
Et subsiste l’espoir que quelque part dans ta mémoire cachée
Mon nom ne soit pas sur liste noire mais sur papier glacé
Qu’il te revienne avec des souvenirs à consumer
Si jamais un soir la chaleur venait à manquer
On y a cru d’accord
Peut être même un peu trop fort
Dans nos cris dans nos corps
Va savoir à quelle heure s'éclipseront les remords
Songtekstvertaling
Men geloofde, mijn liefste, dat dit ons zou overkomen.
Een eerste voor de ongeëvenaarde idyll
We wilden geschiedenis, we vonden dat we het verdienden.
Dus je opende je hart voor mij en ik dook zonder aarzeling.
Je wist dat ik niet waterdicht was.
In de dronkenschap van de diepten
Ik zag het als een laatste kans.
Zonder mezelf tot de hoogte te schatten
Om je bestaan te penetreren
Maar we waren zo mooi in de spiegel
Dat ons uiterlijk ons bood
Nooit eerder zou je een steen in de spiegel zien
Het was zo bovennatuurlijk en duidelijk.
Dat we de zee te voet zouden oversteken zonder ons af te vragen hoe
We geloofden dat het waar was.
Maar misschien niet genoeg.
Nu zal weten wanneer zal ons passeren
Vuile bittere smaak moeilijk te slikken
Je was mijn ingewanden, mijn verloofde van Frankenstein, mijn droomvrouw
Degene die het SAP doet stijgen en de druk doet dalen
Je leek me weer bij zinnen te brengen.
Voor jou was ik een zombie, Prins van Walachije.
Als een mummie die zich uitstrekt in de fundering van avachies
Klaar om nog honderd keer te sterven om je spullen te laten druppelen
Ik heb je te veel verslonden.
We dachten dat we het eens waren.
Kan zelfs een beetje te sterk zijn
In onze kreten in ons lichaam
Zal weten wanneer de wroeging zal vervagen
Voor jou had ik bergen willen optrekken.
Maar ik ben het type om mijn armen te laten vallen voor een stapel zand
In mijn bakje, is er niets om een kasteel te maken.
Slechts één graankorrel in een bankschroef
Toen je teder mijn hoofd in je handen nam
Ik nam het minder en het was goed voor mij
Maar mijn onzin, mijn waanzin, mijn manieren, kinderen
Ze dwongen je, mijn liefste, om het eindwoord te schrijven.
En hier sta ik in mijn hoek, schreeuwend als een klootzak.
Dat had ik nodig om nog een liedje voor je te schrijven.
En laat me leren dat liefde geen geneesmiddel is
Ik was te onwetend om je mee te nemen zonder je te verliezen.
Ik wens je extase met iemand anders dan mij
Maar niet meteen.
Moge een charmante prins u bezoeken en gelukkig zijn
Maar nog steeds niet te snel
En er is hoop dat ergens in je verborgen geheugen
Mijn naam staat niet op de zwarte lijst, maar op glanzend papier.
Laat het terugkomen met herinneringen om te consumeren
Als ooit op een avond de hitte ontbrak
We dachten dat we het eens waren.
Kan zelfs een beetje te sterk zijn
In onze kreten in ons lichaam
Zal weten wanneer de wroeging zal vervagen