Loco Locass — Tous les jours songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Tous les jours" van Loco Locass.
Songteksten
À tâtons une à une ramasser ses dents
se refaire une bouche pour aimer
tous les jours, remettre le coeur à la bonne place
là où ça fait mal
À chaque matin, démembré
jambes et bras cassés
recoudre les éclats d’un miroir fracassé
qui renvoie l’image floue, embuée
de l’aliéné qui travaille à sa perte
comme un fou, un forcené
À chaque matin se déprendre, se délier les mains
reprendre le terrain perdu
À chaque matin, regagner sa solitude
une fois secouées la torpeur et l’hébétude
tous les jours se souvenir de toi pour mieux voir
refuser d’aller sans désir et sans mémoire
À chaque matin, éviter que ça devienne une habitude
de mourir à soi-même comme tous ceux-là qui capitulent
il ne faut qu’une nuit pour s’endormir
se rêver éveillés durant des siècles sans se souvenir
qu’il ne faut qu’un jour pour s’en sortir
de cette vie rêvée où rien n’arrive
tous les jours, parano
se méfier même des mots
de l’esprit derrière la lettre, souvent collabo
entendre ce qui nous sape même jusque dans la langue
lorsqu’on la parle et qu’on la regarde comme un bilingue
dans la plaie, tremper la plume pour qu’elle saigne
une parole qui désenchante et désenchaîne
pas celle qu’on nous sert de plus en plus
à la première chaîne
trouver les mots qui mettent ta main dans la mienne
refuser qu’on nous dise que c’est une bêtise
comme tous ceux-là qui chantaient le temps des cerises
saisir une fois pour toutes qu'épouser la résistance
c’est vivre le vrai début de notre appartenance
comprendre qu’il n’y a rien à comprendre
quand la raison t’explique qu’il faut se rendre à l'évidence
renoncer c’est être libre de disparaître sans plus attendre
chacun pour soi dans le confort et l’indifférence
tous les matins, entendre la voix d’andré fortin
celle de tous ces suicidés sans destin
connus ou anonymes, morts seuls dans leur chambre
tandis que hurle, dehors, novembre
refuser net qu’on évite le mal
en parlant enfin de maladie mentale
car être solidaire, c’est se montrer responsable
et parler pour que cesse l’aliénation nationale
nous n’aurons de repos que lorsque nous serons libres
ce n’est pas un vain mot, oui ! et ça devient possible
les mots ne sont plus vains parce qu’ils nous font vivre
je me souviens que je ne veux plus mourir
(Merci à Guillaume Martin pour cettes paroles)
Songtekstvertaling
Betastte één voor één haar tanden.
een mond herdoen om lief te hebben
elke dag, zet het hart terug op de juiste plaats
waar het pijn doet
Elke ochtend, in stukken gesneden
gebroken benen en armen
Naai splinters van een gebroken spiegel.
die het vage, mistige beeld teruggeeft
van de vervreemder die met verlies werkt.
als een bezetene, een verstotene.
Elke ochtend om de handen los te maken.
neem het verloren terrein terug
Elke ochtend, herwinnen zijn eenzaamheid
eens geschokt torpor en stupor
elke dag herinner je je om beter te zien
weiger te gaan zonder verlangen en herinnering
Elke ochtend, vermijd dat het een gewoonte wordt
om voor jezelf te sterven, zoals iedereen die zich overgeeft.
het duurt maar één nacht om in slaap te vallen.
eeuwenlang wakker dromen zonder te herinneren
dat het maar één dag duurt om eruit te komen.
uit dit droomleven waar niets gebeurt
elke dag, paranoia.
pas op voor woorden.
vanuit de geest achter de brief, werk ik vaak samen
om te horen wat ons ondermijnt, zelfs in de taal
als we erover praten en ernaar kijken als een tweetalige
in de wond, dip de veer zodat het bloedt.
een woord dat ontmoedigend en ontmoedigend is.
niet degene waar we steeds meer aan gewend zijn.
naar de eerste keten
vind de woorden die jouw hand in de mijne steken.
weigeren om verteld te worden dat dit stom is
zoals iedereen die de tijd van kersen zong
pluk voor eens en altijd die met het verzet trouwen.
het is het echte begin van ons behoren.
begrijp dat er niets te begrijpen is.
als de reden je vertelt dat je jezelf duidelijk moet maken
opgeven is vrij zijn om te verdwijnen zonder te wachten.
ieder voor zich in comfort en onverschilligheid
elke ochtend hoor je de stem van andré fortin
dat van al die zelfmoorden zonder lotsbestemming
bekend of anoniem, alleen dood in hun kamer.
tijdens het schreeuwen, buiten, November
weiger net dat men het kwaad vermijdt
eindelijk gesproken over geestesziekte
want om ondersteunend te zijn is verantwoordelijk zijn.
en praten om nationale vervreemding te stoppen
we hebben alleen rust als we vrij zijn.
dit is geen ijdel woord, ja ! en het wordt mogelijk
woorden zijn niet langer tevergeefs omdat ze ons laten leven.
Ik herinner me dat ik niet meer wil sterven.
(Dank aan Guillaume Martin voor deze woorden)