Loco Locass — Spleen et Montréal songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Spleen et Montréal" van Loco Locass.
Songteksten
C’pas vraiment qu'ça va mal
mais depuis que j’ai quitté la capitale pour Montréal
faut que j’sois réaliste j’m'étale dans le dédale de mon encéphale
Plus souvent je détale en direction de mon idéal astral
Astreint au train-train quotidien comme un esclave à fond d’cale
J’ai l’impression que ma vie m’avale mais sans mon aval
Comme Diogène avec son fanal je cherche un homme en moi
qui ne soit pas celui que je vois mois après mois
J’sais pas c’qui va pas j’ai pourtant mes dix doigts
ma blonde à côté d’moi un toit j’ai même un emploi
Mais chaque jour un peu plus je ploie sous le poids
d’un couvercle bien vissé au-dessus d’ma tête
une sorte de cercle ben vicié
Sans aspiration j’peux pu respirer
Aspiré par la spirale d’une houle à rappel j’me rappelle
qu’y faut que je coule encore plus profond
pour espérer remonter si j’ai de la veine avec la veine de fond
Spleen et Montréal, comme dans le vortex de mistral
Spleen et Montréal, ma vie m’avale en amont en aval
Spleen et Montréal, comme Diogène avec son fanal
Toujours en quête d’un idéal
Sangsue seule et scellé dans son salon morose
je me métamorphose comme le cafard du cas Kafka
Mon corps est comme une espèce d’insecte extrinsèque à mon cortex
À peine parvenue larve à des années-lumières d’un malamute en rut
Je mute en vache avachie dans son pré sent une sorte d’animal
mou en mal de mou vement assis ici et là, las… las.
Sans cesse hélas enlacé par la paresse
Le remords mord aux dents me dévore corps et âme
comme mon osti d’nation sans aucune ostination
Je suis le pro de la crastination
Le paresseux qui, par essence a sué à scier ses essieux
pour justifier avoir à les réparer avant de pouvoir être paré
Tant de talent latent au fond de l'étang attendant un élan
Après 2 ans, han, y s’rait peut-être temps que j’me botte le. han
car quand je le veux, je peux devenir Dieu
Vivant sur le qui-vive en équilibre comme l’air de rien
T’nez vous ben j’men viens
Tout comme Poséidon, je possède le don de faire frémir les flots
Quand je dis vent, vingt vagues vont de l’avant
mais le plus souvent verre de vin à la main, je divague en vain sur le divan
Spleen et Montréal, comme dans le vortex de mistral
Spleen et Montréal, ma vie m’avale en amont en aval
Spleen et Montréal, comme Diogène avec son fanal
Toujours en quête d’un idéal
Songtekstvertaling
Zo erg is het niet.
maar sinds ik de hoofdstad verliet naar Montreal
Ik moet realistisch zijn Ik verspreid me in het doolhof van mijn hersenen
Vaker maak ik me los in de richting van mijn astrale ideaal.
Dagelijks aan de trein opgehangen als een slaaf op de bodem van de wig
Ik voel me alsof mijn leven me verslindt maar zonder mijn steun
Net als Diogenes met zijn baken zoek ik een man in mij
wie is niet degene die ik zie maand na maand
Ik weet niet wat er mis is Ik heb nog steeds mijn tien vingers
mijn Blondje naast me een dak Ik heb zelfs een baan
Maar elke dag een beetje meer ik vouw onder het gewicht
een strak gesloten deksel over mijn hoofd
een soort van goed gebrekkige cirkel
Zonder zuiging kan ik ademen.
Gezogen door de spiraal van een deining om me te herinneren Ik herinner me
wat heb ik nodig om nog dieper te zinken
om te hopen om omhoog te gaan als ik een ader heb met de onderste ader
Milt en Montreal, zoals in de Mistral vortex
Milt en Montreal, mijn leven verzwelgt me stroomopwaarts stroomafwaarts.
Milt en Montreal, als Diogenes met zijn baken.
Altijd op zoek naar een ideaal
Bloedzuiger alleen en opgesloten in haar sombere woonkamer.
Ik verander als de Kafka kakkerlak.
Mijn lichaam is als een soort insect extrinsiek voor mijn cortex
Nauwelijks bereikt larve tot lichtjaren van een geile malamute
Ik verander in koeienavachie in zijn heden voelt een soort dier
zacht van pijn hier en daar, vermoeid ... vermoeid.
Eindeloos door luiheid verstrikt geraakt
Wroeging bijt mijn tanden verslinden mijn lichaam en ziel
zoals mijn natie osti zonder enige verbittering
Ik ben de PRO van crastinatie.
De luie man die, in wezen, zweette om zijn Assen te zien
om te rechtvaardigen dat ze moeten worden gerepareerd voordat ze kunnen worden voorbereid
Zoveel latent talent op de bodem van de vijver wachtend op een boost
Na twee jaar, han, is het misschien tijd dat ik er mee Stop. Han
want als Ik wil, kan Ik God worden.
Leven op het leven in balans als de lucht van niets
Kom mee.
Net als Poseidon, heb ik de gave om de golven te laten trillen.
Als ik wind zeg, gaan twintig golven vooruit.
maar meestal een glas wijn met de hand, dwaal ik tevergeefs op de bank
Milt en Montreal, zoals in de Mistral vortex
Milt en Montreal, mijn leven verzwelgt me stroomopwaarts stroomafwaarts.
Milt en Montreal, als Diogenes met zijn baken.
Altijd op zoek naar een ideaal