Лиза Small — Пустыня songtekst en vertaling
De pagina bevat de songtekst en de Nederlandse vertaling voor het nummer "Пустыня" van Лиза Small.
Songteksten
Вот и все, мы раскинут так, что дальше и некуда.
Жаль, что не было плана заранее, как быть на краю света нам.
Ночи холодны и тревожны, в этой пустыне огнем умирать нам от жажды,
От жажды доверия, мы без него в безвоздушном пространстве.
Это пустыня, ау, где мы друг друга не слышим.
И впереди лишь миражи в стиле «Отдых в Париже».
Все миражи- наши мечты, семья, уют и тепло.
В реальности есть только наши слова, что кинжалами режут насквозь. Не помогло
Часами выяснять, кто для кого кем стал,
Не помогло, ведь гордыню и ревность мы ставим на пьедестал.
Вот и исход. Одиноко в огромной пустыне бредем мы, куда я не знаю.
Только слепая злость нарастает, и нарастает, нарастает.
Если лишь ненависть в наших словах,
Значит это не ты, это не я.
Одиночество без края пустыня.
Слышишь, вернись назад, прости меня.
Да, далеко не Версаля бульвары наша с тобою Сахара.
Видишь этот горячий песок? Это время, что убежало.
Вот бы забыть все хоть на миг, перемотать и остановить.
В горе першит, сдавленный крик, дай мне глоток чистой воды.
Но у нас есть только горький утренний кофе.
Я выпью залпом его в память о той катастрофе,
В которой мы оказались врагами, клянусь богами,
Наши упреки служат лучами солнца, что по любому настанет нас где угодно.
Но, может быть, все-таки ты меня слышишь?
Может есть еще один шанс говорить «я люблю"вместо «я ненавижу».
Может все же семья и уют, отдых в Париже?
И злость сразу тише и тише, тише и тише.
Songtekstvertaling
Dat is alles, we zijn verspreid zodat we nergens anders heen kunnen.
Het is jammer dat er geen plan van tevoren was, hoe we aan het einde van de wereld zouden zijn.
De nachten zijn koud en rusteloos, en in deze woestijn moeten we sterven van de dorst. ,
Van de dorst naar vertrouwen, zijn we zonder in een luchtloze ruimte.
Het is een woestijn, waar we elkaar niet kunnen horen.
En net voor de Mirage in de stijl van "Holidays in Paris".
Alle luchtspiegelingen zijn onze dromen, familie, comfort en warmte.
In werkelijkheid zijn er alleen onze woorden waar dolken doorheen snijden. Niet helpen
Urenlang proberen uit te zoeken wie wie is geworden voor wie,
Het hielp niet, want we zetten trots en jaloezie op een voetstuk.
Dat is de uitkomst. Alleen in de uitgestrekte woestijn dwalen we, waar ik het niet weet.
Alleen blinde woede groeit en groeit.
Was haat maar in onze woorden.,
Dus het ligt niet aan jou, het ligt niet aan mij.
Eenzaamheid zonder de rand van de woestijn.
Luister, kom terug, Het spijt me.
Ja, verre van dat zijn de boulevards van Versailles onze Sahara.
Zie je dit hete zand? Dit is de tijd die wegliep.
Ik wou dat ik alles even kon vergeten, terugspoelen en stoppen.
In de berg pershit, verstikkende kreet, geef me een slok schoon water.
Maar we hebben alleen bitter ochtend koffie.
Ik drink het in één slok ter nagedachtenis aan die ramp.,
Waarin we vijanden waren, door de goden,
Onze verwijten dienen als zonnestralen die overal naar ons toe komen.
Maar kun je me nog steeds horen?
Misschien is er nog een kans om "Ik hou van"te zeggen in plaats van"Ik haat".
Kan nog steeds familie en comfort, rusten in Parijs?
En woede onmiddellijk stiller en stiller, stiller en stiller.